तदेतदतुलं तीर्थं तव नाम्नास्तु शंकर ।। 4.1.33.
त्रिलोक्यां यानि तीर्थानि भूर्भुवःस्वः स्थितान्यपि
शिवज्ञानमिति ब्रूयुः शिवशब्दार्थचिंतकाः
अतो ज्ञानोद नामैतत्तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् ।। अस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते
ज्ञानोदतीर्थसंस्पर्शादश्वमेधफलं लभेत्
फल्गुतीर्थे नरः स्नात्वा संतर्प्य च पितामहान्
गुरुपुष्यासिताष्टम्यां व्यतीपातो यदा भवेत्
यत्फलं समवाप्नोति पितॄन्संतर्प्य पुष्करे
सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे तमोग्रस्ते विवस्वति
पिंडनिर्वपणं येषां ज्ञानतीर्थे सुतैः कृतम्
अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुपवासी नरोत्तमः 4.1.33.
एकादश्यामुपोष्यात्र प्राश्नाति चुलुकत्रयम्
ईशानतीर्थे यः स्नात्वा विशेषात्सोमवासरे
ततः समर्च्य श्रीलिंगं महासंभारविस्तरैः
उपास्य संध्यां ज्ञानोदे यत्पापं काललोपजम् । क्षणेन तदपाकृत्य ज्ञानवाञ्जायते द्विजः
शिवतीर्थमिदं प्रोक्तं ज्ञानतीर्थमिदं शुभम्
स्मरणादपि पापौघो ज्ञानोदस्य क्षयेद्ध्रुवम्
डाकिनीशाकिनी भूतप्रेतवेतालराक्षसाः
ज्वरापस्मारविस्फोटद्वितीयकचतुर्थकाः
ज्ञानोदतीर्थपानीयैर्लिंगं यः स्नापयेत्सुधीः
ज्ञानरूपोह मेवात्र द्रवमूर्तिं विधाय च 4.1.33.
इति दत्त्वा वराञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत
ईशानो जटिलो रुद्रस्तत्प्राश्य परमोदकम्
ज्ञानवाप्यां हि यद्वृत्तं तदाख्यामि निशामय
हरिस्वामीति विख्यातः काश्यामासीद्विजः पुरा
न समा शीलसंपत्त्या तस्या काचन भूतले
न नारी तादृगस्तीह ना भरी किन्नरी न च [
सर्वसौंदर्यनिलया सर्वलक्षणसत्खनिः
तदास्य शरणं यातो मन्ये दर्शभयाच्छशी
तद्भ्रूर्भ्रमरराजीव गंडपत्रलतांतरे