प्रेंखत्पताकानिकरं मणिमाणिक्यमालितम्
अनर्घ्यासनसंयुक्तं चारुपर्यंकभूषितम्
सुरम्यरतिशालाढ्यं वाजिराजिविराजितम् 4.1.32.
नूपुरारावसोत्कंठ केकिकेकारवाकुलम्
खेलन्मरालयुगलं जीवं जीवककांतिमत्
कर्पूरैण मदामोद सोदरानिलवीजितम्
दाडिमीबीजसंभ्रांतशुकतुंडात्तमौक्तिकम्
कमलामोदगर्भं च गर्भरूपं विना प्रिये
यद्युपायोऽस्ति तद्ब्रूहि धिगपुत्रस्य जीवितम्
धिगेतत्सौधसौंदर्यं धिगेतद्धनसंचयम्
प्रलपंतमिव प्रोच्चैः प्रियं कनककुंडला
अत्रोपायोऽस्त्यपत्याप्त्यै विस्रब्धमवधारय
किमुद्यमवतां पुंसां दुर्लभं हि चराचरे 4.1.32.
दैवं हेतुं वदंत्येवं भृशं कापुरुषाः पते
ततः पौरुषमालंब्य तत्कर्म परिशांतये
अपत्यं द्रविणं दारा हारा हर्म्य हया गजाः
विधातुः शांभवीं भक्तिं प्रिय सर्वे मनोरथाः
नारायणोपि भगवानंतरात्मा जगत्पतिः
ब्रह्मणः सृष्टिकर्त्तृत्वं दत्तं तेनैव शंभुना
मृत्युंजयं सुतं लेभे शिलादोप्यनपत्यवान्
क्षीरार्णवाधिपतितामुपमन्युरवाप्तवान्
जिगाय शार्ङ्गिणं संख्ये दधीचिः शंभुसेवया
मनोरथपथातीतं यच्च वाचामगोचरम् 4.1.32.
अनाराध्य महेशानं सर्वदं सर्वदेहिनाम्
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शंकरं शरणं व्रज
इति श्रुत्वा वचः पत्न्याः पूर्णभद्रः स यक्षराट्
दिनैः कतिपयैरेव परिपूर्णमनोरथः
नादेश्वरं समभ्यर्च्य कैः कैर्नापि स्वचिंतितम्
अंतर्वत्न्यथ कालेन तत्पत्नी सुषुवे सुतम्
प्रीतिदायं ददौ चाथ भूरिपुत्राननेक्षणात्