अतीतब्रह्मणामस्थ्नां स्रक्कंठे तव भासते
कृत्वापि सुमहत्पापं त्वां यः स्मरति भावतः
यथा तमो न तिष्ठेत संनिधावंशुमालिनः
यश्चिंतयति पुण्यात्मा तव पादांबुजद्वयम्
तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते
रजसा तमसा विवर्धितं क्व नु पापं परितापदायकम्
यदि जातुचिदंधकद्विषस्तवनामौष्ठपुटाद्विनिःसृतम्
परमात्मन्परंधाम स्वेच्छा विधृत विग्रह
अद्य धन्योस्मि देवेश यं न पश्यति योगिनः 4.1.31.
अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै 4.1.31.
ब्रह्महत्यादि पापानि यस्या नाम्नोपि कीर्तनात् 4.1.31.
महाश्मशानमासाद्य यदि देवाद्विपद्यते 4.1.31.
तीर्थे कालोदके स्नात्वा कृत्वा तर्पणमत्वरः 4.1.31.
कोसौ कस्य सुतः श्रीमान्कीदृगस्य तपो महत्
कथं च देवदेवस्य प्रियत्वं समुपेयिवान्
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं प्रसादं कुरु मे विभो
संभ्रमो विभ्रमश्चोभौ कथं तदनुगामिनौ
कुंभसंभव विप्रर्षे दंडपाणि कथानकम्
यदाकर्ण्य नरः प्राज्ञ काशीवासस्य यत्फलम्
रत्नभद्र इति ख्यातः पर्वते गंधमादने
पूर्णभद्रं सुतं प्राप्य सोऽभूत्पूर्णमनोरथः
शांभवेनाथ योगेन देहमुत्सृज्य पार्थिवम्
पितर्युपरतेसोऽथ पूर्णभद्रो महायशाः 4.1.32.
सर्वान्मनोरथाँल्लेभे विना स्वर्गैकसाधनम्
संसारतापसंतप्तावयवामृतसीकरम्
पूर्णभद्रोऽथ संवीक्ष्य मंदिरं सर्वसुंदरम्
शून्यं दरिद्रहृदिव जीर्णारण्यमिवाथवा
आहूय गृहिणी सोऽथ यक्षः कनककुंडलाम्
न हर्म्यं सुखदं कांते दर्पणोदरसुंदरम्
पद्मरागेंद्रनीलार्चिरर्चिताट्टालकं क्वणत्