दिन त्रिचतुरस्थायि या नारी प्राप्य यौवनम्
शीलभंगेन नारीणां भर्ताधर्मपरोपि हि
विष्ठागर्ते च निरये स्वयं पतति दुर्मतिः
स्वविष्ठापायिनी चाथ वल्गुली वृक्षलंबिनी
रक्षणीयं महायत्नादिदं सुकृतभाजनम्
अनेनैव शरीरेण भर्तृसाद्विहितेन हि
अत्रिपत्न्यनसूया किं भर्तृभक्तिप्रभावतः
इह कीर्तिश्च विपुला स्वर्गेवासस्तथाऽक्षयः
सादुर्वृत्त्या परित्यज्य पतिधर्मं सनातनम् 4.1.30.
धनंजयोपि च मुने केनचिच्छिवयोगिना
धनंजयोपि धर्मात्मा मातृभक्तिपरायणः
पंचगव्येन संस्नाप्य ततः पंचामृतेन वै
आवेष्ट्य नेत्रवस्त्रेण ततः पट्टांबरेण वै
नेपालकंबलेनाथ मृदाचाऽथ विशुद्धया
अस्पृष्टहीनजातिः स शुचिष्मान्स्थंडिलेशयः
भारवाहः कृतस्तेन कश्चिद्दत्त्वोचितां भृतिम्
धृत्वा संभृतिरक्षार्थं भारवाहं धनंजयः
भारवाह्यंतरं प्राप्य तस्य संभृतिमध्यतः
वासस्थानमथागत्य तमदृष्ट्वा धनंजयः 4.1.30.
हाहेत्याताड्य हृदयं चक्रंद बहुशो भृशम्
अकृत्वा जाह्नवीस्नानमनवेक्ष्य जगत्पतिम्
भारवाडप्यरण्यान्यां ताम्रसंपुटमध्यतः।। दृष्ट्वास्थीनि विनिःश्वस्य तानि त्यक्त्वा गृहं ययौ
वणिक्च तद्गृहं प्राप्य शुष्ककंठोष्ठतालुकः
आशया किंचिदाश्वस्य तत्पत्नीं परिपृष्टवान्
वसु क्व ते गतो भर्ता मातुरस्थीनिमेऽर्पय
अज्ञात्वा लोभवशतस्तेन नीतोऽस्थिसंपुटः
अथवा न प्रसू दोषो मंदभाग्योऽस्मि तत्सुतः
उद्यमं कृतवानस्मि न सिद्ध्येन्मंदभाग्यतः
अस्थीनि दर्शयत्वाशु धनं दास्येऽधिकं ततः 4.1.30.
लज्जानम्रशिराःसोऽथ वृत्तांतं विनिवेद्य च