गौरीं स्वकीय एवांगे गूहमानामिव ह्रिया 1.3.2.21.
अर्थद्वयमिवाह्नाय संनिकर्षोपलंभतः
तद्विचित्रमभूदंगं शिवयोरेकतां गतम्
अंगादर्धेंदुचूडस्य वपुरर्धेन्दुकूलितम्
एकपिंगलसध्रीचो गात्रमेकस्तनं बभौ
अवकाशो रुषो देवि मा भूरतः परं तव
तदपीतस्तनीनाम्ना निवसात्र ममांतिके
जनाः सर्वे समाराध्य रमंतां भोगमोक्षयोः
अत्रैव सन्निधत्तां तु मंत्रसिद्धिप्रदा नृणाम्
सर्वरोगहरं पुंसामस्तु सर्वाघनाशनम्
भक्तिश्रद्धावतां नॄणां भूयास्तां भूतये भृशम् ।।1.3.2.21.
तपोनुरूपं भजतां लोकेष्वाचंद्रतारकम्
अद्यप्रभृति कुर्वंतु सान्निध्यं जगतां श्रियै
अरुणक्षेत्र एवात्र नित्यं कुर्वंतु संनिधिम्
त्वयाप्यरुणया देव्या स्थातव्यं करुणार्द्रया
तदस्मिन्नरुणक्षेत्रे सुलभाः सर्वसिद्धयः
इदं कृतं पर्वतराजपुत्र्या प्रसादनं शोणगिरीश्वरस्य
आह्लादितोऽस्मि शोणेशमाहात्म्यसुधया त्वया
कथं वज्रांगदः पांड्यराजः शोणव्यतिक्रमम्
कथं विद्याधराधीशौ कांतिशालिकलाधरौ
यदियं स्थेयसी भक्तिर्भवतो भूतनायके
वक्ष्ये वज्रांगदोदंतं वृत्तं विद्याभृतोरपि
आसीद्वज्रांगदोनाम पुरा पांड्येषु पार्थिवः
धार्मिको न्यायविज्ज्ञाता गंभीरो दक्षिणम् क्षमः
शिवपूजार्चनरतः श्रीमाञ्छीलवतां वरः
कदाचिन्मृगयाव्याजात्स चरन्सुतुरंगमः
स तत्र बहलामोदं कंचित्कस्तूरिकामृगम् 1.3.2.22.
स मृगोऽनुद्रुतस्तेन अभितः शोणपर्वतम्
ततः स भग्नसारोपि राजा जातश्रमश्चरन्
अज्ञातकारणेनैवं मातंगेनेव पीडितः