ततो महांतं तं वीक्ष्य महामहिमभूषणम्
तव निःश्वसितं वेदास्तेभ्यः सर्वमवैष्यसि
इत्युक्त्वा तं महेशानो बुद्धितत्त्वस्वरूपिणम् 4.1.26.
ततः स भगवान्विष्णुर्मौलावाज्ञां निधाय च
खनित्वा तत्र चक्रेण रम्यां पुष्करिणीं हरिः
समाः सहस्रं पंचाशत्तप उग्रं चचार सः
ततः स भगवानीशो मृडान्या सहितो मृडः
तमुवाच हृषीकेशं मौलिमांदोलयन्मुहुः
अहो अनिंधनो वह्निर्ज्वलत्येष निरंतरम्
मृडस्याम्रोडितमिदं प्रत्यभिज्ञाय भाषितम्
श्रीविष्णुरुवाच यदि प्रसन्नो देवेश देवदेव महेश्वर
सर्वकर्मसु सर्वत्र त्वामेव शशिशेखर
त्वदीय चरणांभोज मकरंदमधूत्सुकः 4.1.26.
एवमस्तु हृषीकेश यत्त्वयोक्तं जनार्दन
त्वदीयस्यास्य तपसो महोपचय दर्शनात्
तदांदोलनतः कर्णात्पपात मणिकर्णिका
चक्रपुष्करिणी तीर्थं पुराख्यातमिदं शुभम्
मम कर्णात्पपातेयं यदा च मणिकर्णिका
तीर्थानां परमं तीर्थं मुक्तिक्षेत्रमिहास्तु वै
काशतेऽत्र यतो ज्योतिस्तदनाख्येयमीश्वरः
अन्यं वरं वरे देव देयः सोप्यविचारितम्
आब्रह्मस्तंबपर्यंतं यत्किंचिज्जंतुसंज्ञितम्
अस्मिंस्तीर्थवरे शंभो मणिश्रव णभूषणे तर्पण पिंडदानं च देवतानां च पूजनम् ।। 4.1.26.
गोभूतिलहिरण्याश्वदीपान्नांबरभूषणम्
व्रतोत्सर्गं वृषोत्सर्गं लिंगादि स्थापनं तथा
विपत्तिं विपुलां चापि संपत्तिमतिभंगुराम्
अन्यच्चापि शुभं कर्म यदत्र श्रद्धयायुतम्
नैःश्रेयस्याः श्रियो हेतुस्तदस्तु जगदीश्वर
तदिहाक्षयतामेतु तस्येश त्वदनुग्रहात्
यदस्ति यद्भविष्यच्च यद्भूतं च सदाशिव