सर्वैश्वर्यगुणोपेता सर्वज्ञानमयी शुभा
सर्वैकवंद्या सर्वाद्या सर्वदा सर्वसंकृतिः
अंतर्दधे पराख्यं यद्ब्रह्मसर्वंगमव्ययम् ।। 4.1.26.
अमूर्तं यत्पराख्यं वै तस्य मूर्तिरहं प्रिये
ततस्तदैकलेनापि स्वैरं विहरतामया
प्रधानं प्रकृतिं त्वां च मायां गुणवतीं पराम्
युगपच्च त्वया शक्त्या साकं कालस्वरूपिणा
सा शक्तिः प्रकृतिः प्रोक्ता स पुमानीश्वरः परः
परमानंदरूपाभ्यां परमानंदरूपिणी
मुने प्रलयकालेपि न तत्क्षेत्रं कदाचन
न यदा भूमिवलयं न यदाऽपां समुद्भवः
इदं रहस्यं क्षेत्रस्य वेद कोपि न कुंभज
श्रद्धालवे विनीताय त्रिकालज्ञानचक्षुषे 4.1.26.
अविमुक्तं तदरभ्य क्षेत्रमेतदुदीर्यते
(पर्यंक) अभावः कल्प्यते मूढैर्यदा च शिवयोस्तयोः
अनाराध्य महेशानमनवाप्य च काशिकाम्
अस्यानंदवनं नाम पुरा कारि पिनाकिना
आनंदकंदबीजानामंकुराणि यतस्ततः
अविमुक्तमिति ख्यातमासीदित्थं घटोद्भव
प्रागानंदवने तत्र शिवयो रममाणयोः
यस्मिन्न्यस्ते महाभारे आवां स्वः स्वैरचारिणौ
स एव सर्वं कुरुते स एव परिपाति च
चेतःसमुद्रमाकुंच्य चिंताकल्लोलदोलितम् 4.1.26.
यस्य प्रसादात्तिष्ठावः सुखमानंदकानने
संप्रधार्येति स विभुः सर्वतश्चित्स्वरूपया
सव्ये व्यापारयांचक्रे दृशमंगे सुधामुचम्
शांतः सत्त्वगुणोद्रिक्तो गांभीर्य जितसागरः
इंद्रनीलद्युतिःश्रीमान्पुंडरीकोत्तमेक्षणः
लसत्प्रचंडदोर्दंड युगलद्वयराजितः
एकः सर्वगुणावासस्त्वेकः सर्वकलानिधिः