त्रिरात्रमपिये काश्यां वसंति नियतेंद्रियाः
त्वं तु तत्र कृतावासः कृतपुण्यमहोच्चयः
तव तत्र तु यत्कुंडमगस्तीश्वरसन्निधौ
पितॄन्पिंडैः समभ्यर्च्य श्रद्धाश्राद्धविधानतः
इत्युक्त्वा सर्वगात्राणि स्पष्ट्वा कुंभोद्भवस्य च 4.1.25.
जय विश्वेश नेत्राणि विनिमील्य वदन्नपि
स्कंदे विसर्जितध्याने सुप्रसन्नमनोमुखे
वाराणस्यास्तु महिमा हिमशैलभुवे मुदा
त्वया यथा समाकर्णि तदुत्संगनिवासिना
तत्क्षेत्रस्याविमुक्तस्य मम मातुः पुरः पुरा
श्रुतं च यत्तदुत्संगे स्थितेन स्थिरचेतसा
गुह्यानां परमं गुह्यमविमुक्तमिहेरितम्
भूर्लोके नैव संलग्नं तत्क्षेत्रं त्वंतरिक्षगम्
यस्तत्र निवसेद्विप्र संयतात्मा समाहितः
निमेषमात्रमपि यो ह्यविमुक्तेऽतिभक्तिभाक् 4.1.25.
यस्तु मासं वसेद्धीरो लघ्वाहारो जितेंद्रियः
संवत्सरं वसंस्तत्र जितक्रोधो जितेंद्रियः
परापवादरहितः किंचिद्दानपरायणः
यावज्जीवं वसेद्यस्तु क्षेत्रमाहात्म्यविन्नरः
न योगैर्या गतिर्लभ्या जन्मांतरशतैरपि
ब्रह्महा योऽभिगच्छेद्वै दैवाद्वाराणसीं पुरीम्
आदेहपतनं यावद्योविमुक्तं न मुंचति
अनन्यमानसो भूत्वा तत्क्षेत्रं यो न मुंचति
अविमुक्तं निषेवेत देवर्षिगणसेवितम्
अविमुक्तं न मुंचेत संसारभयमोचनम् 4.1.25.
कृत्वा पापसह्स्राणि पिशाचत्वं वरंत्विह
अंतकाले मनुष्याणां भिद्यमानेषु मर्मसु
तत्रोत्क्रमणकाले तु साक्षाद्विश्वेश्वरः स्वयम्
अशाश्वतमिदं ज्ञात्वा मानुष्यं बहुकिल्बिषम्
विघ्रैरालोड्यमानोपि योऽविमुक्तं न मुंचति