त्वं वृद्धकालो भूपालः श्रुत्वेत्याशीः परंपराम्
आकारगोपनं कृत्वा तेभ्यो दत्त्वा धनं बहु
अनंगलेखया राज्ञ्या ततः काशीं गमिष्यसि
स्वनाम्ना तत्र संस्थाप्य लिंगं निर्वाणकारणम्
विधाय विधिवत्तत्र कलशारोपणादिकम्
महाध्वजपताकाश्च च्छत्रचामरदर्पणम् 4.1.24.
व्रतोपवासनियमैः परिक्षीणकलेवरः
अतीवजीर्णवपुषं परिपिंगजटान्वितम्
भारं शरीरयष्टेश्च दृढयष्ट्यां समर्प्य च
उपविश्य समीपे ते प्रक्ष्यत्येवमनुक्रमात्
प्रासादः कारितः केन जानास्येष ततो वद
पृष्टस्त्वमिति ते नाथ तदा वृद्ध तपस्विना
दाक्षिणात्य इह प्राप्तस्त्वेतया सह कांतया
प्रासादस्यास्य जटिल स्वयंकारयिता शिवः
इति श्रुत्वा नरपतेर्वाक्यंप्राह जटाधरः
पश्येयं त्वामहं नित्यमुपविष्टं सुनिश्चलम् 4.1.24.
ममाग्रे तत्समाचक्ष्व यदि जानासि तत्त्वतः
कर्ता कारयिता शंभुः किमतथ्यं ब्रवीम्यहम्
इति त्वयि स्थिते जोषं स पुनर्वृद्धतापसः
इति तेन च नुन्नस्त्वं वार्यानीय च कूपतः
तदंबुपानतो भूयात्सुपार्वण शशिप्रभः
जाताश्चर्येण भवता पुनरेवाभ्यभाषि सः
परित्यज्यात्र जरसं न वो भ्राजसि सांप्रतम्
तपोधन उवाच वृद्धकालक्षितिपते जाने त्वां सुमहामते
जन्मनोऽस्मादियं राजन्नासीद्विप्रस्य कन्यका
तेन दत्ता विवाहार्थं नैध्रुवाय महात्मने 4.1.24.
वैधव्यं पालयंत्येषा मृताऽवंत्यां शुभव्रता
परिणीता त्वया राजन्पतिव्रतरता सदा
अयोध्यायामथावंत्यां मथुरायामथापि वा
अपि पातकिनो ये च कालेन निधनं गताः