अथ दृष्ट्वा स सप्तर्षीन्सप्तसप्त्यतितेजसः
तिलकांकित सद्भालान्कुशोपग्रहितांगुलीन्
साक्षसूत्रकरान्किंचिद्विनिमीलितलो चनान्
अकांडेपि महाभागान्मिलितान्सप्तनीरधीन्
उपगम्य विनम्रः स प्रबद्धकरसंपुटः
उत्तानपादतनयं ध्रुवं निर्विण्णमानसम्
इदं वनमनुप्राप्तं सनाथं युष्मदंघ्रिभिः 4.1.19.
ते दृष्ट्वोर्जस्वलं बालं स्वभाव मधुराकृतिम्
उपोपवेश्य शिशुकं प्रोचुर्वै विस्मिता भृशम्
विचार्यापि न जानीमो वद निर्वेदकारणम्
नीरुक्छरीरसंपत्तिर्निवेदे किं नु कारणम्
सप्तद्वीपपतेराज्ञः कुमारस्त्वं तथा कथम्
अवगंतुं हि शक्येत यूनो वृद्धस्य वा शिशोः
वाचं जग्राह स तदा शिशुः प्रांशुमनोरथः
राजांकमारुरुक्षुर्हि सुरुच्या परिभर्त्सितः
धिक्कृत्य प्रशशंस स्वं निर्वेदे कारणं त्विदम्
क्षात्रमेव शशंसुस्तदहो बालेपि न क्षमा।। 4.1.19.
अत्रिरुवाच मनोरथपथातीतं स्फीतं नाकलयेत्पदम् ।। 4.1.19.
पुत्रान्कलत्रमित्राणि राज्यं स्वर्गापवर्गकम् 4.1.19.
इत्युक्त्वांऽतर्हिताः सर्वे महात्मानो मुनीश्वराः
रम्यं मधुवनं प्राप यमुनायास्तटे महत
आद्यं भगवतः स्थानं तत्पुण्यं हरिमेधसः
जपन्स वासुदेवाख्यं परंब्रह्म निरामयम्
हरिर्हरित्सु सर्वासु हरिर्हरिमरीचिषु
जले शालूरकूर्मादि रूपेण भगवान्हरिः
अनंतरूपः पाताले गगनेऽनंतसंज्ञकः
देवेषु यो वसेन्नित्यं देवानां वसतिर्हि यः
विष्लृव्याप्तावयंधातुर्यत्रसार्थकतां गतः
सर्वेषां च हृषीकाणामीशनात्परमेश्वरः
न च्यवंतेपि यद्भक्ता महति प्रलये सति 4.1.20.