तप एव हि चेन्मातः कारणं सर्वसंपदाम्
एकमेव हि साहाय्यं कुरु मातरतंद्रिता
सापि ज्ञात्वा महावीर्यं कुमारं कुक्षिसंभवम्
अनुज्ञातुं न शक्ताऽहं त्वामुत्तानशयांगज
सपत्नीवाक्यभल्लीभिर्भिन्ने महति मे हृदि
तानि मन्येऽत्र मार्गेण स्रवंत्यविरतं शिशो
त्वदेकतनया तात त्वदाधारैकजीविता 4.1.19.
लब्धोसि कतिभिः कष्टैरिष्टाः संप्रार्थ्य देवताः
आनन्दपयसापूर्य कुचावुद्वेलितो भवेत्
सुखंशये सुशयने प्रावृत्य पुलकांबरम्
त्वदास्यस्यौष्ठपुटक दुग्धवार्धि विवर्धिताम्
त्वदीयः शीतलालापः प्राप श्रुतिपथं यदा
यदंग निद्रासिचिरं ध्यायंत्यस्मि तदेत्यहम्
यदोपेया गृहान्वत्स खेलित्वा बालखेलनैः
यदा सौधाद्विनिर्यायाः पद्मरेखांकितं पदम्
यदायदा बहिर्यासि पुत्र त्रिचतुरं पदम्
चित्रं पुत्र त्वरयति यातुं मे मानसांडजः 4.1.19.
अथ तिष्ठंतु कठिनाः प्राणाः कंठाटवीतटे
इत्यनुज्ञामनुप्राप्य जननी चरणांबुजौ
तयापि धैर्यसूत्रेण सुनीत्या परिगुंफ्य च
मात्रातन्मार्गरक्षार्थं तदा तदनुगीकृताः
स्वसौधात्स विनिर्गत्य बालोऽबालपराक्रमः
समरुत्तरुशाखाग्र प्रसारणमिषेण सः
समातृदैवतोभिज्ञः केवलं राजवर्त्मनि
यावदुन्मील्य नयने पुरः पश्यति स ध्रुवः
वालिशेष्वसहायेषु भवेद्भाग्यं सहायकृत्
क्व राजतनयो बालो गहनं क्व च तद्वनम् 4.1.19.
यत्र यस्य हि यद्भाव्यं शुभं वाऽशुभमेव च
अन्यथा विदधात्येष मानवो बुद्धिवैभवात्
नवयो न च वै चित्र्यं न चित्रं विदधेहितम्