भोगः परिजनैः सार्धं दानावंध्यदिनागमः
यशसः संचयो नित्यं नित्यं धर्मस्य संचयः
सद्भिश्च संगतिर्नित्यं मैत्री च पितृमित्रकैः
विपद्यपि परं धैर्यं स्थैर्यं संपत्समागमे
देहे परैका कृशता तपोभिर्नियमैर्यमैः
तस्मादल्पतपस्त्वाद्वै त्वं चाहं च महामते
मानापमानयोस्तस्मात्स्वकृतं कारणं परम् मा शोचस्त्वमतः पुत्र दिष्टमिष्टं समर्पयेत् ।।4.1.19.
इत्याकर्ण्य सुनीत्यास्तन्महावाक्यं सुनीतिमत्
ध्रुव उवाच जनयित्रि सुनीते मे शृणु वाक्यमनाकुलम्
यद्यहं मानवे वंशे जातोस्म्यत्यंत पावने
तप एव हि चेन्मातः कारणं सर्वसंपदाम्
एकमेव हि साहाय्यं कुरु मातरतंद्रिता
सापि ज्ञात्वा महावीर्यं कुमारं कुक्षिसंभवम्
अनुज्ञातुं न शक्ताऽहं त्वामुत्तानशयांगज
सपत्नीवाक्यभल्लीभिर्भिन्ने महति मे हृदि
तानि मन्येऽत्र मार्गेण स्रवंत्यविरतं शिशो
त्वदेकतनया तात त्वदाधारैकजीविता 4.1.19.
लब्धोसि कतिभिः कष्टैरिष्टाः संप्रार्थ्य देवताः
आनन्दपयसापूर्य कुचावुद्वेलितो भवेत्
सुखंशये सुशयने प्रावृत्य पुलकांबरम्
त्वदास्यस्यौष्ठपुटक दुग्धवार्धि विवर्धिताम्
त्वदीयः शीतलालापः प्राप श्रुतिपथं यदा
यदंग निद्रासिचिरं ध्यायंत्यस्मि तदेत्यहम्
यदोपेया गृहान्वत्स खेलित्वा बालखेलनैः
यदा सौधाद्विनिर्यायाः पद्मरेखांकितं पदम्
यदायदा बहिर्यासि पुत्र त्रिचतुरं पदम्
चित्रं पुत्र त्वरयति यातुं मे मानसांडजः 4.1.19.
अथ तिष्ठंतु कठिनाः प्राणाः कंठाटवीतटे
इत्यनुज्ञामनुप्राप्य जननी चरणांबुजौ
तयापि धैर्यसूत्रेण सुनीत्या परिगुंफ्य च