प्रतिष्ठाप्य च लिंगानि ते स्वनाम्नांकितानि च
प्राजापत्येऽत्र ते लोके वसंत्युज्ज्वलतेजसः
लिंगमत्रीश्वरं दृष्ट्वा ब्रह्मतेजोभिवर्धते
तत्र स्नात्वा नरो भक्त्त्या भ्राजते भास्करो यथा
तल्लिंगदर्शनाद्विप्र मारीचं लोकमाप्नुयात्
पुलहेश पुलस्त्येशौ स्वर्गद्वारस्य पश्चिमे
हरिकेशवने रम्ये दृष्ट्वैवांगिरसेश्वरम् 4.1.18.
वरणायास्तटे रम्ये दृष्ट्वा वासिष्ठमीश्वम्
काश्यामेतानि लिंगानि सेवितानि शुभैषिभिः
गणावूचतुः शिवशर्मन्महाभाग तिष्ठते सात्र सुंदरी
यस्याः स्मरणमात्रेण गंगास्नान फलं लभेत्
सदा नारायणो देवो यस्याश्चक्रे कथां मुदा
पतिव्रतास्वरुंधत्याः कमले विमलाशयः
न तद्रूपं न तच्छीलं न तत्कौलीन्यमेव च
न माधुर्यं न गांभीर्यं न चार्यपरितोषणम्
धन्यास्ता योषितो लोके सभाग्याः शुद्धबुद्धयः
यदा पतिव्रतानां तु कथास्मद्भवने भवेत् 4.1.18.३० !। ब्रुवतोरिति संकथां तथा गणयोर्वैष्णवयोर्मुदावहाम्
शिवशर्मोवाच अनेकरशनाव्यग्र हस्ताग्रो व्यग्रलोचनः
त्रिलोकीमंडपस्तंभ सन्निभोभाभिरावृतः
सूत्रधार इव व्योम व्यायामपरिमापकः
अथवांबरकासारसारयूपस्वरूपधृक्
निशम्येति वचस्तस्य वयस्यस्य विमानगौ
तस्य क्षितिपतेर्विप्र द्वौ सुतौ संबभूवतुः
सुरुच्यामुत्तमो ज्येष्ठः सुनीत्यां तु ध्रुवो परः
सुनीत्या राजसेवायै नियुक्तोऽलंकृतोर्भकः
स गत्वोत्तानचरणं क्षोणीशं प्रणनाम ह
प्रोच्चसिंहासनस्थस्य नृपतेर्बाल्यचापलात् 4.1.19.
आरुरुक्षुमवेक्ष्यामुं सुरुचिर्धुवमब्रवीत्
बालबालिशबुद्धित्वादभाग्या जठरोद्भव
यदि स्यात्सुकृतं तत्किं दुर्भगोदरगोऽभवः