अंधकांधकहंत्रोर्वै वर्तमाने महाहवे 4.1.16.
यथा च विद्यां तां प्राप मृतसंजीवनीं पराम्
अंडजस्वेदजोद्भिज्जजरायुज गतिप्रदाम्
संस्थाप्य लिंगं श्रीशंभोः कूपं कृत्वा तदग्रतः
राजचंपकधत्तूर करवीरकुशेशयैः
मल्लिकाशतपत्रीभिः सिंदुवारैः सकिंशुकैः
क्षुद्राभिर्माधवीभिश्च पाटला बिल्वचंपकैः
मंदारैर्बिल्वपत्रैश्च द्रोणैर्मरुबकैर्बकैः
तुलसी देवगंधारी बृहत्पत्री कुशांकुरैः
कांचनारैः कुरबकैर्दूर्वांकुर कुरंटकैः
पत्रैः शतसहस्रैश्च स समानर्च शंकरम् 4.1.16.
स्नपयामास देवेशं सुगंधस्नपनैर्बहु
समालिलिंप देवेशं सुगंधोद्वर्तनान्यनु
नाम्नां सहस्रैरन्यैश्च स्तोत्रैस्तुष्टाव शंकरम्
यदा देवं नालुलोके मनागपि वरोन्मुखम्
प्रक्षाल्य चेतसो त्यंतं चांचल्याख्यं महामलम्
निर्मलीकृत्य तच्चेतो रत्नं दत्त्वा पिनाकिने
प्रससाद तदा देवो भार्गवाय महात्मने
उवाच च विरूपाक्षः साक्षाद्दाक्षायणीपतिः
निशम्येति वचः शंभोरंभोजनयनो द्विजः
तुष्टावाष्टतनुं तुष्टः प्रफु ल्ल नयनांचलः 4.1.16.
भार्गव उवाच त्वं भाभिराभिरभिभूय तमः समस्तमस्तं नयस्यभिमतानि निशाचराणाम्
अष्टमूर्त्यष्टकेनेष्टं परिष्टूयेति भार्गवः 4.1.16.
अत्यर्कमत्यग्निं(?) च ते तेजो व्योम्न्यतितारकम् 4.1.16.
अगस्त्य उवाच इत्थं सधर्मिणि कथां शुक्रलोकस्य सुव्रते 4.1.16.
यस्याः श्रवणमात्रेण प्रीणिते श्रवणे मम
कस्य पुण्यनिधेर्लोकः शोकहृत्त्वेष निर्मलः
धयित्वा श्रोत्रपात्राभ्यां वाणीममृतरूपिणीम्
उत्पत्तिं चास्य वक्ष्यावो भूसुतोयं यथाभवत्
पुरा तपस्यतः शंभोर्दाक्षायण्या वियोगतः