दानवाधिपते सर्वं तथ्यं यद्भाषितं त्वया 4.1.16.
पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम्
एतया विद्यया सोहं प्रमयैर्मथितान्रणे
निर्व्रणान्नीरुजः स्वस्थान्सुप्त्वेव पुनरुत्थितान्
इत्युक्त्वा दानवपतिं विद्यामावर्तयत्कविः
वेदा इव सदभ्यस्ताः समये वा यथांबुदाः
उज्जीवितांस्तु तान्दृष्ट्वा तुहुंडाद्यान्महासुरान्
शुक्रेणोजीवितान्दृष्ट्वा दानवांस्तान्गणेश्वराः
आश्चर्यरूपे प्रमथेश्वराणां तस्मिंस्तथा वर्तति युद्धयज्ञे
जयेति चोक्त्वा जय योनिमुग्रमुवाच नंदी कनकावदातम्
तद्भार्गवेणाद्य कृतं वृथा नः संजीव्य तानाजिमृतान्विपक्षान् 4.1.16.
तुहुंडहुंडादिकजंभजंभविपाकपाकादि महासुरेंद्राः
यदि ह्यसौ दैत्यवरान्निरस्तान्संजीवयेदत्र पुनःपुनस्तान्
इत्येवमुक्तः प्रमथेश्वरेण स नंदिना वै प्रमथेश्वरेशः
नंदिन्प्रयाहि त्वरितोतिमात्रं द्विजेंद्रवर्यं दितिनंदनानाम्
स एव मुक्तो वृषभध्वजेन ननाद नंदी वृषसिंहनादः
तं रक्ष्यमाणं दितिजैः समस्तैः पाशासिवृक्षोपलशैलहस्तैः
स्रस्तांबरं विच्युतभूषणं च विमुक्तकेशं बलिना गृहीतम्
दंभोलि शूलासिपरश्वधानामुद्दंडचक्रोपल कंपनानाम्
तं भार्गवं प्राप्य गणाधिराजो मुखाग्निना शस्त्रशतानि दग्ध्वा
अयं स शुक्रो भगवन्नितीदं निवेदयामास भवाय शीघ्रम् 4.1.16.
न किंचिदुक्त्वा स हि भूतगोप्ता चिक्षेप वक्त्रे फलवत्कवींद्रम्
काव्ये निगीर्णे गिरिजेश्वरेण दैत्या जयाशा रहिता बभूवुः
शरीर हीना इव जीवसंघा द्विजा यथा चाध्ययनेन हीनाः
पत्या विहीनाश्च यथैव योषा यथा विपक्षा इव मार्गणौघाः
विना यथा वैभवशक्तिमेकां भवंति हीनाः स्वफलैः क्रियौघाः
नंदिनापहृते शुक्रे गिलिते च विषादिना
तान्वीक्ष्य विगतोत्साहानंधकः प्रत्यभाषत
तनूर्विना हृताः प्राणाः सर्वेषामद्य तेन नः
युगपन्नो हृतं सर्वमेकस्मिन्भार्गवे हृते गुरुः सर्वसमर्थश्च त्राता त्रातो न चापदि