गणौ यावत्कथामित्थं चक्राते बुधलोकगाम्
शिवशर्मन्महाबुद्धे शुक्रलोकोयमद्भुतः
पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम्
इमां विद्यां न जानाति देवाचार्योति दुप्कराम्
शिवशर्मोवाच कोसौ शुक्र इति ख्यातो यस्यायं लोक उत्तमः
आचक्षाथामिदं देवौ यदि प्रीतिर्मयि प्रभू
यां श्रुत्वा चापमृत्युभ्यो हीयंते श्रद्धयायुताः
आजौ प्रवर्तमानायामंधकांधकवैरिणोः
अपसृत्य ततो युद्धादंधकः शुक्रसंनिधिम्
भगवंस्त्वामुपाश्रित्य वयं देवांश्च सानुगान्
कुंजरा इव सिंहेभ्यो गरुडेभ्य इवोरगाः 4.1.16.
वज्रव्यूहमनिर्भेद्यं विविशुर्देत्यदानवाः
वयं त्वच्छरणं भूत्वा पर्वता इव निश्चलाः
आप्तभावेन च वयं पादौ तव सुखप्रदौ
अभिरक्षाभितो विप्र प्रसन्नः शरणागतान्
पाकं कार्तस्वनं चैव विपाकं पाकहारिणम्
प्रमथैर्भीमविक्रांतैः क्रांतं मृत्युप्रमाथिभिः
या पीत्वा कणधूमं वै सहस्रं शरदां पुरा
अथ विद्याफलं तत्ते दैत्यान्संजीवयिष्यतः
इत्यंधकवचः श्रुत्वा स्थिरधीर्भार्गवोमुनिः
दानवाधिपते सर्वं तथ्यं यद्भाषितं त्वया 4.1.16.
पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम्
एतया विद्यया सोहं प्रमयैर्मथितान्रणे
निर्व्रणान्नीरुजः स्वस्थान्सुप्त्वेव पुनरुत्थितान्
इत्युक्त्वा दानवपतिं विद्यामावर्तयत्कविः
वेदा इव सदभ्यस्ताः समये वा यथांबुदाः
उज्जीवितांस्तु तान्दृष्ट्वा तुहुंडाद्यान्महासुरान्
शुक्रेणोजीवितान्दृष्ट्वा दानवांस्तान्गणेश्वराः
आश्चर्यरूपे प्रमथेश्वराणां तस्मिंस्तथा वर्तति युद्धयज्ञे
जयेति चोक्त्वा जय योनिमुग्रमुवाच नंदी कनकावदातम्