शंभो शिवशिवाकांत शांतश्री कंठशूलभृत्
पिनाकपाणे गिरिश शितिकंठ सदाशिव
स्तुतिकर्तुं न जानामि स्तुतिप्रिय महेश्वर 4.1.15.
अयमेव वरो नाथ प्रसन्नोसि यदीश्वर
ततः प्राह महेशानस्तत्स्तुत्या परितोषितः
नक्षत्रलोकादुपरि तव लोको भविष्यति
त्वयेदं स्थापितं लिंगं सर्वेषां बुद्धिदायकम्
इत्युक्त्वा भगवाञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत
गणावूचतुः काश्यां बुधेश्वरसमर्चनलब्धबुद्धिः संसारसिंधुमधिगम्य नरो ह्यगाधम्
चंद्रेश्वरात्पूर्वभागे दृष्ट्वा लिंगं बुधेश्वरम्
गणौ यावत्कथामित्थं चक्राते बुधलोकगाम्
शिवशर्मन्महाबुद्धे शुक्रलोकोयमद्भुतः
पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम्
इमां विद्यां न जानाति देवाचार्योति दुप्कराम्
शिवशर्मोवाच कोसौ शुक्र इति ख्यातो यस्यायं लोक उत्तमः
आचक्षाथामिदं देवौ यदि प्रीतिर्मयि प्रभू
यां श्रुत्वा चापमृत्युभ्यो हीयंते श्रद्धयायुताः
आजौ प्रवर्तमानायामंधकांधकवैरिणोः
अपसृत्य ततो युद्धादंधकः शुक्रसंनिधिम्
भगवंस्त्वामुपाश्रित्य वयं देवांश्च सानुगान्
कुंजरा इव सिंहेभ्यो गरुडेभ्य इवोरगाः 4.1.16.
वज्रव्यूहमनिर्भेद्यं विविशुर्देत्यदानवाः
वयं त्वच्छरणं भूत्वा पर्वता इव निश्चलाः
आप्तभावेन च वयं पादौ तव सुखप्रदौ
अभिरक्षाभितो विप्र प्रसन्नः शरणागतान्
पाकं कार्तस्वनं चैव विपाकं पाकहारिणम्
प्रमथैर्भीमविक्रांतैः क्रांतं मृत्युप्रमाथिभिः
या पीत्वा कणधूमं वै सहस्रं शरदां पुरा
अथ विद्याफलं तत्ते दैत्यान्संजीवयिष्यतः
इत्यंधकवचः श्रुत्वा स्थिरधीर्भार्गवोमुनिः