कार्दमिरुवाच यदि नाथ प्रसन्नोसि भक्तानामनुकंपक
इति श्रुत्वा महेशानः सर्वचिंतितदः प्रभुः
रत्नानामब्धिजातानामब्धीनां सरितामपि
जलाशयानां सर्वेषां प्रतीच्याश्चापि वैदिशः
ददामि वरमन्यं च सर्वेषां हितकारकम्
वरुणेशमिति ख्यातं वाराणस्यां सुसिद्धिदम्
आराधितं सदा पुंसां सर्वजाड्यविनाशकृत्
न संतापभयं तेषां नापायमरणं क्वचित्
नीरसान्यन्नपानानि वरुणेश्वर संस्मृतेः 4.1.12.
इदं वरुणलोकस्य स्वरूपं ते निरूपितम्
गणावूचतुः इमां गंधवतीं पुण्यां पुरीं वायोर्विलोकय
अस्यां प्रभंजनो नाम जगत्प्राणोदिगीश्वरः
पुरा कश्यपदायादः पूतात्मेति च विश्रुतः
वाराणस्यां महाभागो वर्षाणामयुतं शतम्
यस्य दर्शनमात्रेण पूतात्मा जायते नरः
उवाच च प्रसन्नात्मा करुणामृतसागरः
अनेन तपसोग्रेण लिंगस्याराधनेन च
देवदेवमहादेव देवानामभयप्रद
वेदास्त्वां न च विंदंति किमात्मक इति प्रभो 4.1.13.
ब्रह्मविष्ण्वोपि गिरां गोचरो न च वाक्पतेः
प्रसह्य प्रमिमीतेश भक्तिर्मांस्तुतिकर्मणि
विश्वं त्वं नास्ति वै भेदस्त्वमेकः सर्वगो यतः
सर्गात्पुरा भवानेको रूपनाम विवर्जितः
यदैकलो न शक्नोषि रंतुं स्वैरचर प्रभो
त्वमेको द्वित्वमापन्नः शिवशक्तिप्रभेदतः
उभाभ्यां शिवशक्तिभ्या युवाभ्यां निजलीलया
ज्ञानशक्तिर्भवानीश इच्छाशक्तिरुमा स्मृता
दक्षिणांगं तव विधिर्वामांगं तव चाच्युतः
त्वत्स्वेदादंबुनिधयस्तव श्रोत्रं समीरणः 4.1.13.
राजन्यवर्यास्ते बाहु वैश्या ऊरुसमुद्भवाः