किमर्थं वाद्य चित्तं ते यौवने भोगनिःस्पृहम्
हंसतूलमयीं शय्यां मुक्तामयवितानिकाम्
तपोजडो मृडो दिष्ट्या प्रागेवास्ति त्वयोज्झितः 1.3.2.19.
किं तु त्रैलोक्यनाथोऽस्ति महिषो दानवेश्वरः
किं निह्नवेन नन्वेष श्रुत्वा सर्वं चिरात्प्रभुः
इत्यत्यंतविरुद्धं तां ब्रुवाणामसमंजसम्
सा चातिरोषेण कृतप्रतिज्ञा दैत्यरूपिका
सोऽपि तत्सर्वमाकर्ण्य रुषातीवारुणेक्षणः
स्यन्दनैर्द्विरदैरश्वैः पत्तिभिश्च समंततः
क्ष्वेलितैर्वाद्यघोषैश्च नभः स्फुटदिवाभवत्
करालो दुर्द्धरस्तस्य विचष्णुर्विकरालकः
महाहनुर्महामौलिरुग्रास्यो विकटेक्षणः
कोलाहलमिमं श्रुत्वा देवी नियमविघ्नतः 1.3.2.19.
सारुणाद्रिरहोद्रोण्यामधिरूढा मृगाधिपम्
घनाघनरवोदग्रं सिंहनादमचीकरत्
स्वांगेभ्यो योगिनीचक्रं मातरोऽप्यसृजन्रुषा
काश्चित्तत्रारुणच्छाया दंडिन्यो हंसवाहनाः
निर्ययुः काश्चन क्रुद्धा ज्वलत्त्रिशिखपाणयः
निर्जग्मुरपराः सेनासहिताः शिखिवाहनैः
निश्चक्रमुः परास्तार्क्ष्यमधिरुह्याधिकक्रुधा
प्रतिष्ठंते तथा व्याघ्रवाहाः कुवलयत्विषः
रोषारुणसहस्राक्ष्यो वलक्षद्विपवाहनाः
अश्वारूढा समापेतुरेकाः सौदामिनीनिभाः ।। 1.3.2.19.
ताश्च कोटिचतुःषष्टिमसुरानाश्रमाद्बहिः
ततश्च योगिनीचक्रदानवानीकयोर्मिथः
सायकैर्योगिनीमुक्तैर्दलिता दैत्यमौलयः
प्रसस्रू रक्तसरितो लगत्कैशिकशैवलाः
वेतण्डतुण्डान्यारुह्य सौधानिव पिशाचिकाः
कपालैर्दैत्यवीराणामघासुरसृगासवान्
परिजह्रुस्तथांत्राणि कंकौघाः पाशशंकया