विश्वानरः सपत्नीकस्तच्छ्रुत्वा नारदेरितम्
हाहतोस्मीति वचसा हृदयं समताडयत् 4.1.11.
शुचिष्मत्यपि दुःखार्ता रुरोदातीव दुःसहम्
हाशिशो हागुणनिधे हा पितुर्वाक्यकारक
त्वदेकपुत्रां हापुत्रकोऽत्र मां त्रायते पुरा
हा बाल हा विमल हा कमलायताक्ष हा लोकलोचनचकोर कुरंगलक्ष्मन्
हा पूर्णचंद्रमुख हा सुनखांगुलीक हा चाटुकारवचनामृतवीचिपूर
नोप्तो बलिर्न बत कासु च देवता सुतीर्थानि कानि न मयाध्युषितानि वत्स
संसारसागरतरे हर दुःखभारं सारं मुखेंदुमभिदर्शय सौख्यसिंधो
किंदेवता अहह जन्ममहोत्सवेऽस्य ज्ञात्वेति भाविमिलिता युगपत्समस्ताः
शंभो महेश करुणाकर शूलपाणे मृत्युंजयस्त्वमिति वेदविदो वदंति
हा हंतहंतभवता भव तापहारी कस्माद्विधेऽत्र विदधे बहुभिः प्रयत्नैः 4.1.11.
हा कालबालकवती किमुतेन राज्ञी त्वत्कालतां न हृतवान्नसुताननेंदुः
इत्थं विलप्य बहुशो नयनांबुधारासंपातजात तटिनी शतमुत्तरंगम्
आकर्ण्य तत्करुणवत्परिदेवितानि तानि द्रुमा व्रततयः कुसुमाश्रुपातैः
रुण्णं तया किल तथा बहुमुक्तकंठमार्तस्वरैः प्रतिरवच्छलतो यथोच्चैः
श्रुत्वार्तनादमिति विश्वनरोपि मोहं हित्वोत्थितः किमिति किंत्विति किंकिमेतत्
अगस्त्य उवाच ततो दृष्ट्वा स पितरौ बहुशोकसमावृतौ
न मांकृत वपुस्त्राणं भवच्चरणरेणुभिः
प्रतिज्ञां शृणुतं तातौ यदि वां तनयो ह्यहम्
मृत्युंजयं समाराध्य सर्वज्ञं सर्वदं सताम्
इति श्रुत्वा वचस्तस्य जरितौ द्विजदंपती 4.1.11.
अंधकं यस्त्रिशूलाग्रप्रोतं वर्षायुतं पुरा 4.1.11.
तत्र स्नात्वा विधानेन दृष्ट्वा विश्वेश्वरं विभुम्
आलोक्यालोक्य तल्लिंगं तुतोष हृदये बहु 4.1.11.
विश्वेषां विश्वबीजानां कर्माख्यानां लयो यतः 4.1.11.
उवाच मधुरं धीरः कीरवन्मधुराक्षरम् 4.1.11.
परिज्ञाय महादेवं गुरुवाक्यत आगमात् 4.1.11.
ततः काशीं पुनः प्राप्य कल्पांते मोक्षमाप्नुयात् 4.1.11.
गणावूचतुः इत्थमग्निस्वरूपं ते शिवशर्मन्प्रवर्णितम्