अस्मिँल्लोके सदा कालं स्मृतिरेषा प्रगीयते 4.1.8.
इति शृण्वन्क्षणात्प्राप पुनरन्यन्मनोहरम्
गणावूचतुः असौ वैद्याधरो लोको नाना विद्या विशारदाः
औषधान्यपि यच्छंति तत्पीडाशमनानि हि
शिष्यं पुत्रेण पश्यंति वस्त्र तांबूल भोजनैः
अभिलाषधिया नित्यं पूजयंतीष्टदेवताः
यावदित्थं कथां चक्रुस्तावत्संयमिनीपतिः
सोम्यमूर्तिर्विमानस्थो धर्मज्ञैः परिवारितः
धर्मराज उवाच कुलोचितं ब्राह्मणानां भवता प्रतिपादितम्
वेदाभ्यासः कृतः पूर्वं गुरवश्चापि तोषिताः
क्षालितं मुक्तिपुर्यद्भिराशुगंतृशरीरकम् 4.1.8.
कलेवरं पूतिगंधि सदैवाशुचिभाजनम्
अतएवाहि पांडित्यमाद्रिंयते विचक्षणाः
निमेषान्पंचपान्मर्त्ये प्राणंति प्राणिनो ध्रुवम्
स्थिरापायः सदा कायो न धनं निधनेऽवति
सत्वरं गत्वरं चायुर्लोकः शोकसमाकुलः
सत्कर्मणो विपाकोऽयं तव वंद्यौ ममाप्यहो
ममाज्ञा दीयतां तस्मात्साहाय्यं करवाणि किम्
अद्य धन्यतरोस्मीह यद्दृष्टौ भगवद्गणौ
ततः प्रस्थापितस्ताभ्यां प्राविशत्स्वपुरीं यमः
धर्म्याण्येव वचांस्यस्य मनः प्रीतिकराणि च ।। 4.1.8.
पुरी संयमनी सेयमतीव शुभलक्षणा
यमरूपं वर्णयंति मर्त्यलोकेऽन्यथा जनाः
केन पश्यंत्यमुं लोकं निवसंति तथात्र के
धर्ममूर्तिः प्रकृत्यैव निःशंकैः पुण्यराशिभिः
अयमेव हि पिंगाक्षः क्रोधरक्तांतलोचनः
ऊर्ध्वकेशोऽतिकृष्णांगः प्रलयांबुदनिःस्वनः
आनयैनं पातयैनं बधानामुंच दुर्दम
आताडयैनं दुर्वृत्तं धृत्वा पादौ शिलातले
एतस्य गल्लावुत्फुल्लौ क्षुरेणाशुवि पाटय