सप्तानां च पुरीणां हि धुरी णामवयाम्यहम्
तथापि न चतस्रोन्या मया दृग्गोचरीकृताः
तीर्थयात्रां प्रतिदिनं कुर्वन्नूनं सवत्सरम्
नाना प्रमाणैः प्रवणो निरगात्स तथाप्यहो
किं कुर्वंति हि शास्त्राणि सप्रमाणानि सुंदरि
कः समुच्चलितं चेतस्तोयंवा संप्रतीपयेत्
शिवशर्मा व्रजन्सोथ देशाद्देशांतरं क्रमात् 4.1.7.
कल्पेकल्पेखिलंविश्वं कालयेद्यः स्वलीलया
पापादवंती सा विश्वमवंतीति निगद्यते
विपन्नो यत्र वै जंतुः प्राप्यापि शवतां स्फुटम्
यमदूता न यस्यां हि प्रविशंति कदाचन
हाटकेशो महाकालस्तारके शस्तथैव च
ज्योतिः सिद्धवटे ज्योतिस्ते पश्यंतीह ये द्विजाः
महाकालस्य तल्लिंगं यैर्दृष्टं कष्टिभिः क्वचित
महाकालपताकाग्रैः स्पृष्टपृष्ठास्तुरंगमाः
महाकालमहाकालमहाकालेतिसंततम्
एवमाराध्य भूतेशं महाकालं ततो द्विजः 4.1.7.
युगेयुगे द्वारवत्या रत्नानि परितो मुषन् 4.1.7.
चिंतार्णवे निमग्नोभूत्त्यक्ताशो जीविते धने 4.1.7.
एवं चिंतयतस्तस्य पीडासीदतिदारुणा 4.1.7.
तद्विमानमथारुह्य पीतवासाश्चतुर्भुजः
न तृप्तिमधिगच्छामि श्रुत्वा त्वच्छ्रीमुखेरिताम्
मायापुर्यां मुक्तिपुर्यां शिवशर्मा द्विजोत्तमः
पुरोद्दिश्यामुमेवार्थमितिहासो मयाश्रुतः
शृणु कांते विचित्रार्थां कथां पापप्रणाशिनीम्
शिवशर्मोवाच किंचिद्विज्ञप्तुकामोहं प्रवृद्धकरसंपुटः
न नाम युवयोर्वेद्मि वेद्म्याकृत्या च किंचन
एतदेव हि नौ नाम यदुक्तं श्रीमता त्वया
यदन्यदपि ते चित्ते प्रष्टव्यं तदशंकितम्
इति श्रुत्वा स वचनं भगवद्गणभाषितम्