यस्मिन्वसेः क्षणमहोपुरुषे गजेऽश्वे स्त्रैणे तृणे सरसि देवकुले गृहेऽन्ने
त्वत्स्पृष्टमेव सकलं शुचितां लभेत त्वत्त्यक्तमेव सकलं त्वशुचीह लक्ष्मि
लक्ष्मीं श्रियं च कमलां कमलालयां च पद्मां रमां नलिनयुग्मकरां च मां च। क्षीरोदजाममृतकुंभकरामिरां च विष्णुप्रियामिति सदाजपतां क्व दुःखम्
इति स्तुत्वा भगवतीं महालक्ष्मीं हरिप्रियाम्
श्रीरुवाच पतिव्रते त्वमुत्तिष्ठ लोपामुद्रे शुभव्रते
स्तुत्यानया प्रसन्नोहं व्रियतां यद्धृदीप्सितम् 4.1.5.
त्वदंगलक्षणैरेभिः सुपवित्रैश्च ते व्रतैः
इत्युक्त्वा मुनिपत्नीं तां समालिंग्य हरिप्रिया
पुनराह मुने जाने तव हृत्तापकारणम्
यदा स देवो विश्वेशो मंदरं गतवान्पुरा
तत्प्रवृत्तिं पुनर्ज्ञातुं ब्रह्माणं केशवं गणान्
ते च काशीगुणान्सर्वे विचार्य च पुनःपुनः
इति श्रुत्वाथ स मुनिः प्रत्युवाच श्रियं ततः
यदि देयो वरो मह्यं वरयोग्योस्म्यहं यदि
ये पठिष्यंति च स्तोत्रं त्वद्भक्त्या मत्कृतं सदा
मास्तु चेष्टवियोगश्च मास्तु संपत्ति संक्षयः 4.1.5.
इति लब्ध्वा वरं सोथ महालक्ष्मीं प्रणम्य च
पाराशर्य उवाच यां वै हृदि निधायेह पुरुषः पुरुषार्थभाक्
ततः श्रीदर्श नानंद सुधाधाराधुनीं मुनिः
वह्निकुंडसमुद्भूत सूतनिर्मलमानस
परोपकरणं येषां जागर्ति हृदये सताम्
तीर्थस्नानैर्न सा शुद्धिर्बहुदानैर्न तत्फलम्
परोपकृत्या यो धर्मो धर्मो दानादिसंभवः
परिनिर्मथ्य वाग्जालं निर्णीतमिदमेव हि
उपकर्तुरगस्त्यस्य जातमेतन्निदर्शनम्
करिकर्णाग्रचपलं जीवितं विविधं वसु
यल्लक्ष्मीनाममात्राप्त्या नरो नो माति कुत्रचित् 4.1.6.
गच्छन्यदृच्छयासोथ दूराच्छ्रीशैलमैक्षत
उवाच वचनं पत्नीं तदा प्रीतमना मुनिः
श्रीशैल शिखरं श्रीमदिदंतद्यद्विलोकनात्