मनोरथा न सिद्ध्येयुः सिद्धा नश्यंत्यपि ध्रुवम्
विधवानां स्तना यद्वद्धृद्येव विलयंति च
भवेत्कूलंकपा यद्वदल्पवर्षेणकन्नदी
अविज्ञायान्य सामर्थ्यं स्वसामर्थ्यं प्रदर्शयेत
न तत्याज च तं तापं काशीविरहजं परम्
उदीची दिक्स्पृशमपि स मुनिर्मातरिश्वनम् 4.1.5.
लोपामुद्रे न सा मुद्रा कापीह जगतीतले
क्वचित्तिष्ठन्क्वचिज्जल्पन्क्वचिद्धावन्क्वचित्स्खलन्
ततो व्रजन्ददर्शाग्रे पुण्यराशिस्तपोधनः
विजित्यभानु नाभानुं दिवापि समुदित्वराम्
तत्रागस्त्यो महालक्ष्मीं ददृशे सुचिरं स्थिताम्
रात्रावब्जेषु संकोचो दर्शेष्वब्जः क्वचिद्व्रजेत्
यदारभ्य दधारैनां माधवो मानतः किल
त्रैलोक्यं कोलरूपेण त्रासयंतं महासुरम्
संप्राप्याथ महालक्ष्मीं मुनिवर्यः प्रणम्य च
अगस्तिरुवाच क्षीरोदजे कमलकोमलगर्भ गौरि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये ।। 4.1.5.
त्वं श्रीरुपेंद्रसदने मदनैकमातर्ज्योत्स्नासि चंद्रमसि चंद्रमनोहरास्ये। सूर्ये प्रभासि च जगत्त्रितये प्रभासि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये
त्वं जातवेदसि सदा दह्नात्मशक्तिर्वेधास्त्वया जगदिदं विविधं विदध्यात्
त्वत्त्यक्तमेतदमले हरते हरोपि त्वं पासि हंसि विदधासि परावरासि
शूरः स एव स गुणी , बुधः धन्यो मान्यः स एव कुलशील कलाकलापैः
यस्मिन्वसेः क्षणमहोपुरुषे गजेऽश्वे स्त्रैणे तृणे सरसि देवकुले गृहेऽन्ने
त्वत्स्पृष्टमेव सकलं शुचितां लभेत त्वत्त्यक्तमेव सकलं त्वशुचीह लक्ष्मि
लक्ष्मीं श्रियं च कमलां कमलालयां च पद्मां रमां नलिनयुग्मकरां च मां च। क्षीरोदजाममृतकुंभकरामिरां च विष्णुप्रियामिति सदाजपतां क्व दुःखम्
इति स्तुत्वा भगवतीं महालक्ष्मीं हरिप्रियाम्
श्रीरुवाच पतिव्रते त्वमुत्तिष्ठ लोपामुद्रे शुभव्रते
स्तुत्यानया प्रसन्नोहं व्रियतां यद्धृदीप्सितम् 4.1.5.
त्वदंगलक्षणैरेभिः सुपवित्रैश्च ते व्रतैः
इत्युक्त्वा मुनिपत्नीं तां समालिंग्य हरिप्रिया
पुनराह मुने जाने तव हृत्तापकारणम्
यदा स देवो विश्वेशो मंदरं गतवान्पुरा