तपःक्रोधसमुत्थाभ्यां काशीविरहजन्मना
गिरिः खर्वतरो भूत्वा विविक्षुरवनीमिव
पुनरागमनं चेन्मे तावत्खर्वतरो भव
इत्युक्त्वा दक्षिणामाशां सनाथामकरोन्मुनिः
गते तस्मिन्मुनिवरे वेपमानस्तदा गिरिः
अद्याजातः पुनरहं न शप्तो यदगस्तिना 4.1.5.
अरुणोपि च तत्काले कालज्ञो ऽश्वानकालयत्
अद्य श्वो वा परश्वो वाप्यागमिप्यति वै मुनिः
नाद्यापि मुनिरायाति नाद्यापिगिरिरेधते
विवर्धिषति यो नीचः परासूयां समुद्वहन्
मनोरथा न सिद्ध्येयुः सिद्धा नश्यंत्यपि ध्रुवम्
विधवानां स्तना यद्वद्धृद्येव विलयंति च
भवेत्कूलंकपा यद्वदल्पवर्षेणकन्नदी
अविज्ञायान्य सामर्थ्यं स्वसामर्थ्यं प्रदर्शयेत
न तत्याज च तं तापं काशीविरहजं परम्
उदीची दिक्स्पृशमपि स मुनिर्मातरिश्वनम् 4.1.5.
लोपामुद्रे न सा मुद्रा कापीह जगतीतले
क्वचित्तिष्ठन्क्वचिज्जल्पन्क्वचिद्धावन्क्वचित्स्खलन्
ततो व्रजन्ददर्शाग्रे पुण्यराशिस्तपोधनः
विजित्यभानु नाभानुं दिवापि समुदित्वराम्
तत्रागस्त्यो महालक्ष्मीं ददृशे सुचिरं स्थिताम्
रात्रावब्जेषु संकोचो दर्शेष्वब्जः क्वचिद्व्रजेत्
यदारभ्य दधारैनां माधवो मानतः किल
त्रैलोक्यं कोलरूपेण त्रासयंतं महासुरम्
संप्राप्याथ महालक्ष्मीं मुनिवर्यः प्रणम्य च
अगस्तिरुवाच क्षीरोदजे कमलकोमलगर्भ गौरि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये ।। 4.1.5.
त्वं श्रीरुपेंद्रसदने मदनैकमातर्ज्योत्स्नासि चंद्रमसि चंद्रमनोहरास्ये। सूर्ये प्रभासि च जगत्त्रितये प्रभासि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये
त्वं जातवेदसि सदा दह्नात्मशक्तिर्वेधास्त्वया जगदिदं विविधं विदध्यात्
त्वत्त्यक्तमेतदमले हरते हरोपि त्वं पासि हंसि विदधासि परावरासि
शूरः स एव स गुणी , बुधः धन्यो मान्यः स एव कुलशील कलाकलापैः