शृंगाग्रे सर्वतीर्थानि खुराग्रे सर्व पर्वताः
दीयमानां च गां दृष्ट्वा नृत्यंति प्रपितामहाः
रोरूयंते च पापानि दारिद्र्यं व्याधिभिः सह 4.1.2.
गवां स्तुत्वा नमस्कृत्य कृत्वा चैव प्र दक्षिणाम्
या लक्ष्मीः सवर्भूतानां या देवेषु व्यवस्थिता
विष्णोर्वक्षसि या लक्ष्मीः स्वाहा चैव विभावसोः
गोमयं यमुना साक्षाद्गोमूत्रं नर्मदा शुभा
गवामंगेषु तिष्ठंति भुवनानि चतुर्दश
इति मंत्रं समुच्चार्य धेनूर्वाधेनुमेव वा
मया च विष्णुना सार्धं शिवेन च महर्षिभिः । विचार्य गोगुणान्नित्यं प्रार्थनेति विधीयते
गावो मे पुरतः संतु गावो मे संतु पृष्ठतः
नीराजयति योंगानि गवां पुच्छेन भाग्यवान्
गोभिर्विप्रश्च वेदैश्च सतीभिः सत्यवादिभिः 4.1.2.
मम लोकात्परोलोको वैकुंठ इति गीयते
शिवलोकस्तदुपरि गोलो कस्तत्समीपतः
गवां शुश्रूरूषकाये च गोप्रदाये च मानवाः
यत्र क्षीरवहा नद्यो यत्र पायस कर्दमाः
श्रुतिस्मृतिपुराणज्ञा ब्राह्मणाः परिकीर्तिताः
श्रुतिस्मृती तु नेत्रे द्वे पुराणं हृदयं स्मृतम् पुराणहीनाद्धृच्छून्यात्काणांधावपि तौ वरौ
तद्बाह्मणाय गोर्देया सर्वत्र सुखमिच्छता
यस्य धर्मेऽस्ति जिज्ञासा यस्य पापाद्भयं महत्
चतुर्दशसु विद्यासु पुराणं दीप उत्तमः 4.1.2.
उत्फुल्लपद्मनयना निर्मिताः सुकृतार्थिनः 4.1.2.
इह वंशं परिस्थाप्य भुक्त्वा सर्व सुखानि च
सूत उवाच अवाप्य काशीं गीर्वाणैः किमकारि वदाच्युत
अधीत्येमां कथां दिव्यां न तृप्तिमधियाम्यहम्
कथं विंध्योप्यवाप स्वां प्रकृतिं तादृगुन्नतः
इति कृत्स्नं समाकर्ण्य व्यासः पाराशरो मुनिः
पाराशर उवाच शुकवैशंपायनाद्याः शृण्वंत्वेते च बालकाः
ततो वाराणसीं प्राप्य गीर्वाणाः समहर्षयः