तमुत्थाप्य कराग्राभ्यामाशीर्भिरभिनंद्य च
स दध्नामधुनाज्येन नीरार्द्राक्षतदूर्व या
गृहीतार्घ्यंकिल श्रांतं पादसंवाहनादिभिः
अद्य सद्यः परिहृतं त्वदंघ्रिरजसारजः
सफलर्धिरहं चाद्य सुदिवाद्यच मे मुने
धराधरत्वं कुलिषुमान्यं मेऽद्य भविष्यति
पुनरूचे कुलिवरः संभ्रमाप न्नमानसः
अदृष्टं तव नोदृष्टं यदिष्टंविष्टपत्रये 4.1.1.
त्वदागमनजानन्दसंदोहैर्मे दुरारवः
धराधरणसामर्थ्यं मेर्वादौ पूर्वपूरुषैः
गौरीगुरुत्वाद्धिमवानादिपत्याच्च भूभृताम्
नमेरुः स्वर्णपूर्णत्वाद्रत्नसानुतयाथवा
परं शतं न किंशैला इलाकलनकेलयः
मन्देहदेहसंदेहादुदयैकदयाश्रितः
नीलश्च नीलीनिलयो मन्दरो मन्दलोचनः
हेमकूटत्रिकूटाद्याः कूटोत्तरपदास्तुते
इति विंध्यवचः श्रुत्वा नारदोऽचिन्तयद्धृदि
श्रीशैलमुख्याः किंशैलानेह संत्यमलश्रियः 4.1.1.
अद्यास्य बलमालोक्यमिति ध्यात्वाब्रवीन्मुनिः
परं शैलेषु शैलेंद्रो मेरुस्त्वामवमन्यते
अथवा मद्विधानां हि केयं चिंता महात्मनाम्
गते मुनौ निनिंदस्वमतीवोद्विग्नमानसः
विंध्य उवाच धिग्जीवितंशास्त्रकलोज्झितस्य धिग्जीवितं चोद्यमवर्जितस्य
कथं भुनक्ति स दिवा कथं रात्रौ स्वपित्यहो
अहोदवाग्निदवथुस्तथामां न स बाधते
युक्तमुक्तं पुराविद्भिश्चिन्तामूर्तिः सुदारुणा
चिन्ताज्वरो मनुष्याणां क्षुधांनिद्रांबलं हरेत्
ज्वरो व्यतीते षडहे जीर्णज्वर इहोच्यते 4.1.1.
धन्यो धन्वतरिर्नात्र चरकश्चरतीह न
किं करोमि क्व गच्छामि कथं मेरुं जयाम्यहम्