शपथा वः स्वधर्मस्य शस्त्रं ग्राह्यं न वः क्वचित्
ततो विस्मितचित्तानां युधिष्ठिरपुरोगिणाम्
वासुदेवश्च संक्रुद्धश्चक्रेण निशितेन च
ततः क्षणात्सर्वमासीदाविग्रं राजमं डलम्
किमेतदिति प्राहुश्च बर्बरीकः कुतो हतः 1.2.66.
हाहा पुत्रेति च गृणन्प्रस्खलंश्च पदेपदे
एतस्मिन्नंतरे देव्यश्चतुर्दश समाययुः
सिद्धांबिका क्रोडमाता कपाली तारा सुवर्णा च त्रिलोकजेत्री
भूतांबिका हरसिद्धिस्तथामूः संप्राप्य तस्थुर्नृपविस्मयंकराः
शृणुध्वं पार्थिवाः सर्वे कृष्णेन विदितात्मना
मेरुमूर्ध्नि पुरा पृथ्वी समवेतान्दिवौकसः
ततो ब्रह्मा प्राह विष्णुं भगवंस्त्वमिदं शृणु
ततस्तथेति तन्मेने वचनं विष्णुरव्ययः
सूर्यवर्चेति यक्षेंद्रश्चतुराशीतिकोटिपः
मयि तिष्ठति दोषाणामनेकानां महास्पदे 1.2.66.
अहमेकोऽवतीर्यैतान्हनिष्यामि भुवो भरान्
इत्युक्तवचने ब्रह्मा क्रुद्धस्तं समभाषत
स्वसाध्यं ब्रूषे मोहात्त्वं शापयोग्योऽसि बालिश
अविचार्यैव प्रभुषु वक्ति सोऽर्हति दंडनम्
शरीरनाशं कृष्णात्त्वमवाप्स्यसि न संशयः
यद्येवं भविता नाशस्तदेकं देव प्रार्थये
ततस्तथेति तं प्राह केशवो देवसंसदि
इत्युक्त्वा चावतीर्णोऽसौ सह देवैर्हरिस्तदा
सूर्यवर्चाः स चायं हि निहतो भैमिपुत्रकः तस्माद्दोषो न कृष्णेऽस्मिन्द्रष्टव्यः सर्वभू मिपैः
यद्येनमधुना नैव हन्यां ब्रह्मवचोऽन्यथा
गुप्तक्षेत्रे मयैवाऽसौ नियुक्तो देव्यनुस्मृतौ
इत्युक्ते चंडिका देवी तदा भक्तशिरस्त्विदम्
यथा राहुशिरस्तद्वत्तच्छिरः प्रणनाम तान्
ततः कृष्णो वचः प्राह मेघगंभीरवाक्प्रभुः
तावत्त्वं सर्वलोकानां वत्स पूज्यो भविष्यसि