अथवा चित्तनिर्वृत्यै ज्ञातुमिच्छसि भारत
एकोऽहमेव संग्रामे सर्वे तिष्ठंतु ते रथाः
इत्यर्जुनवचः श्रुत्वा स्मयन्दामोदरोऽब्रवीत्
ततश्च शंखान्भेरीश्च शतशश्चैव पुष्करान्
येन तप्तं गुप्तक्षेत्रे येन देव्यः सुतोषिताः 1.2.66.
यद्ब्रवीमि वचः सत्यं शृणुध्वं तन्नराधिपाः
यदार्येण प्रतिज्ञातमर्जुनेन महात्मना
सर्वे भवंतस्तिष्ठंतु सार्जुनाः सहकेशवाः
मयि तिष्ठति केनापि शस्त्रग्राह्यं न क्षत्रियैः
पश्यध्वं मे बलं बाह्वोर्देव्याराधनसंभवम्
पश्यध्वं मे धनुर्घोरं तूणीरावक्षयौ तथा
इति तस्य वचः श्रुत्वा क्षत्रिया विस्मयं ययुः
तमाह ललितं कृष्णः फाल्गुनं परमं वचः
नवकोटियुतोऽनेन पलाशी निहतः पुरा
पुनः प्रक्ष्यामदे त्वेनं क्वेनोपायेन कौरवान् 1.2.66.
ततः स्मरन्यादवेंद्रो भैमिपुत्रमभाषत
भीप्मद्रोणकृपद्रौणिकर्णदुर्योधनादिभिः
अयं महान्विस्मयस्ते वचसो भैमिनंदन
तद्ब्रूहि केनोपायेन मुहूर्ताद्धंसि कौरवान्
सिंहवक्षाः पर्वताभो नानाभूषणभूषितः
घटास्यो घटहासश्च ऊर्ध्वकेशोऽतिदीप्ति मान्
देवीदत्तातुलबलो बर्बरीकोऽभ्यभाषत
तदहं दर्शयाम्येष पश्यध्वं सहकेशवाः निःशल्यं चापि संपूर्णं सिंदूराभेण भस्मना
आकर्णमाकृप्य च तं मुमोच मुखादथोद्भूतमभूच्च भस्म
सेनाद्वये तच्च पपात शीघ्रं यस्यैव यत्रास्ति च मृत्युमर्म 1.2.66.
ऊरौ दुर्योधनस्यापि शल्यस्यापि च वक्षसि
कृष्णस्य पादतल लके कंठे द्रुपदमत्स्ययोः
पपात रक्तं तद्भस्म यत्र येषां च मर्म च
इति कृत्वा ततो भूयो बर्बरीकोऽभ्यभाषत
अधुना पातयिष्यामि मर्मस्वेषां शिताञ्छरान्