अरुणाख्यं पुरं चारात्कल्पयामासतुश्चिरम्
तस्यां ब्रह्मर्षयो देवा गंधर्वा दिव्ययोषितः
तीर्थानि धार्य कूपत्वं गंगाद्याः सरितस्तथा
गोलोको गोगोष्ठतया नैगमत्वं किलागमाः
भूताः प्रेताः पिशाचाश्च वेतालाः कटपूतनाः
देवोपि धूर्जटिस्तस्यां कौतुकी सिद्धरूपधृक् 1.3.2.16.
न केनचिदविज्ञातः सदा सर्वत्र दीप्यति
दांतौ शोणाद्रिनाथं तमर्चयामासतुश्चिरम्
दीक्षादिकानि चक्राते स्वयमाचार्यतां गतौ
प्रातः स्नात्वा समाहृत्य पुष्पपत्रादिकं फलम्
जंजल्पाकौ जजपतुः सर्वमंत्राधिकं सदा
प्रदक्षिणानमस्कारैर्मुद्राबंधैर्नवैर्नवैः
पंचब्रह्मषडंगाद्यैरर्चयामासतुः शिवम्
वेधोविष्णू समाराध्य शिवज्ञानमवापतुः
इतीदमश्रावि मया रहस्यं पितुः शिलादस्य मुखात्पुरा यत्
तथापि कौतुकेनाहमाक्रांतो मुनयोऽप्यमी
शृणु त्वमवधानेन मार्कंडेय महामते
ननु जानासि तत्पूर्वं यथा दाक्षायणी शिवः
यथा च सा क्रुधा भर्तुर्द्रुहि दक्षप्रजापतौ
तदा हराज्ञानिघ्नेन वीरभद्रेण यत्कृतम्
अश्रौषीस्तस्य दक्षस्य गणैः शीर्षासखंडनम्
दंतघातं रवेः पाणिपाटनं जातवेदसः
सा च देवी पुनर्जन्म लेभे हिमवतो गृहे
देवः स्थाणुवने तां च परिचर्यापरं रहः 1.3.2.17.
जितेंद्रियं च तं देवं क्वापि यातं गणैः सह
उपयम्याथ तां देवो वृत्तांतैश्चित्तखंडिभिः
वैधव्यखिन्नया रत्या प्रार्थिता शैलनंदिनी
पुनश्च मेनया मात्रा पित्रा च हिमभूभृता
तदा शुंभनिशुंभाख्यौ लेभाते वेधसो वरम्
इति तद्वचनं श्रुत्वा जातत्रासैः सुपर्वभिः