कालेकाले च रक्षामि त्वामेवाहं सदानुगः
अथ क्षुधाबलं ज्ञात्वा मामौदरिकसत्तमम्
ततः सुसंयतो भूत्वा प्रणवं समुदीरयन्
प्रेताः पिशाचा रक्षांसि वृथालापरतं नरम्
वृथालापी यदश्नाति यत्करोति शुभं क्वचित् 1.2.65.
नायं तस्यास्ति वै लोकः कुत एव परो भवेत्
एवं संस्मारितोऽपि त्वं यदि भूयः प्रवर्तसे
पटीमिव प्रविततां विहस्याह युधिष्ठिरः
नूनं त्वमल्पविज्ञानो वेदाधीतास्त्वया वृथा
स्त्रीपक्ष इति मत्वा तामवजानासि भोः कथम्
यदि न स्यान्महामाया ब्रह्मविष्णुशिवार्चिता
ईश्वरः परमात्मा तां त्यक्तुं शक्तः कथं न हि
वासुदेवोऽपि नित्यं तां स्तौति शक्तिं परात्पराम्
नैवं भूयः प्रवक्तव्यं मौर्ख्यात्प्रति महेश्वरीम्
इदमेवौषधं तत्र तैः सार्धं जल्पनं न हि ।। 1.2.65.
मुण्डे मुण्डे मतिर्भिन्ना सत्यमेतन्नृप स्फुटम्
नागायुतसमप्राणो वायुपुत्रो वृकोदरः
इत्युक्त्वा वचनं भीमो ह्यनुवव्राज तं नृपम्
ततः क्षणेन विकलस्त्वितश्चेतश्च प्रस्खलत्
धर्मराज महाबुद्धे पश्य मां नृपसत्तम
भीमभीम ध्रुवं देवी कुपिता ते महेश्वरी
तत्सांप्रतमभिप्रैहि शरणं परमेश्वरीम्
प्रभावप्रत्ययार्थं हि सदा निन्दामि तां पुनः
तस्मात्प्रभावं दृष्ट्वैवं निपत्य वसुधातले
गत्वैव देव्याः शरणं भीमस्तुष्टाव मातरम् ।। 1.2.65.
बालिशं बालकं स्वीयं त्राहित्राहि नमोऽस्तु ते
त्वं ब्राह्मी ब्रह्मणः शक्तिर्वैष्णवी त्वं च शांभवी
त्वमैन्द्री च त्वमाग्नेयी त्वं याम्या त्वं च नैर्ऋती
ऐशानि देवि वाराहि नारसिंहि जयप्रदे
त्वं सूर्ये त्वं तथा सोमे त्वं भौमे त्वं बुधे गुरौ