ततः कालेन केनापि पांडवा द्यूतनिर्जिताः
प्रागेव चंडिकां देवीं क्षेत्रादीशानतः स्थिताम्
तत्रैव चोपविष्टोऽभूत्तदानीं चंडिकागणः
परं नासौ वेद पाण्डून्पाण्डवास्तं च नो विदुः
ततः प्रविश्य वै तस्मिन्देवीमासाद्य पांडवाः
ततो भीमः कुण्डमध्यं जलं पातुं विवेश ह
उद्धृत्य भीम तोयं त्वं पादौ प्रक्षाल्य भो बहिः
एतद्राज्ञो वचो भीमस्तृषा व्याकुललोचनः
स च दृष्ट्वा जलं पातुं तत्रैव कृतनिश्चयः 1.2.64.
यतः पीतं जलं पुंसामप्रक्षाल्य च यद्भवेत्
एवं प्रक्षालयाने च पादौ तत्र वृकोदरे
दुर्मते भोः किमेतत्त्वं कुरुषे पापनिश्चयः
यतो देवी सदानेन जलेन स्नाप्यते मया
मलाक्ततोयं यन्नाम अस्पृश्यं तन्नरैरपि
शीघ्रं च त्वं निःसरास्मात्कुण्डाद्भूत्वा बहिः पिब
यतस्तोयानि जंतूनामुपभो गार्थमेव हि
तीर्थेषु कार्यं स्नानं चेत्युक्तं मुनिवरैरपि
यदि न क्रियते पानमंगप्रक्षालनं तथा
चरेषु किं तु संविश्य स्थावरेषु बहिः स्थितः ।। 1.2.64.
स्थावरेष्वपि संविश्य तन्न स्नानं विधीयते
यच्च हस्तशतादूर्ध्वं सरस्तत्र विधीयते
ततः स्नानं प्रकर्तव्यमन्यथा दोष उच्यते
मलं मूत्रं पुरीषं च श्लेष्म निष्ठीनाश्रु च
तस्मान्निःसर शीघ्रं त्वं यद्येवमजितेन्द्रियः
यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतम्
क्षुधा तृषा मया नित्यं वारितुं नैव शक्यते
किं न श्रुतस्त्वया श्लोकः शिबिना यः समीरितः
मुहूर्तमपि जीवेत नरः शुक्लेन कर्मणा
पास्याम्येव जलं चात्र कामं विलप शुष्य वा ।। 1.2.64.
तस्मात्ते पातकं कर्तुं न दास्यामि कथंचन