वयं च सर्वास्ते दास्यस्त्वां पतिं प्रवृणीमहे
बर्बरीक इति ख्यातस्तं दैत्यं हंतुमागतः
स च दैत्यो हतः पापः पुनर्यास्ये महीतलम्
ब्रह्मचारिव्रतं यस्मादहं सततमास्थितः
ऊर्ध्वमाचक्रमे वीरः कातरं ताभिरीक्षितः
प्रहर्षेणैव पूर्वस्या विजयं ददृशे दिशः 1.2.63.
कांत्या सूर्यसमाभास ऊर्ध्वमाचक्रमे क्षणात्
जगुर्गंधर्वमुख्याश्च ननृतुश्चाप्सरोगणाः
तव प्रसादाद्वीरेश सिद्धिः प्राप्ता मयातुला
अत एव हि साधृनां संगमिच्छंति साधवः
त्वं च होमस्थितं भस्म सिंदूरसदृशप्रभम्
अक्षय्यमेतत्संग्रामे प्रथमं ते प्रमुंचतः
एवं सुखेन विजयः शत्रूणां ते भविष्यति
साकांक्षमुपकुर्याद्यः साधुत्वे तस्य को गुणः
तद्देहि भस्म चान्यस्मै केनाप्यर्थो न मेऽण्वपि
ततो भूमिस्थितं भस्म प्राप्स्यंति यदि कौरवाः ।। 1.2.63.
महाननर्थो भविता पांडवानां ततः स्फुटम्
देवीभिः सहिता देवाः संमान्य विजयं च ते
एवं स विजयो विप्रः सिद्धिं लेभे सुदुर्लभाम्
एवं तत्र स्थिते तीरे देव्याराधनतत्परे
ततः कालेन केनापि पांडवा द्यूतनिर्जिताः
प्रागेव चंडिकां देवीं क्षेत्रादीशानतः स्थिताम्
तत्रैव चोपविष्टोऽभूत्तदानीं चंडिकागणः
परं नासौ वेद पाण्डून्पाण्डवास्तं च नो विदुः
ततः प्रविश्य वै तस्मिन्देवीमासाद्य पांडवाः
ततो भीमः कुण्डमध्यं जलं पातुं विवेश ह
उद्धृत्य भीम तोयं त्वं पादौ प्रक्षाल्य भो बहिः
एतद्राज्ञो वचो भीमस्तृषा व्याकुललोचनः
स च दृष्ट्वा जलं पातुं तत्रैव कृतनिश्चयः 1.2.64.
यतः पीतं जलं पुंसामप्रक्षाल्य च यद्भवेत्