देवि कोऽपि युवा श्रीमांस्त्रैलोक्येष्वमितप्रभः
कदाचिद्देवसंगत्या समयो मेऽभिपूर्यते
इत्युक्तवचनाच्चेटी प्राप्यावोचद्घटोत्कचम्
इत्युक्तः स प्रहस्यैव तत्रोत्सृज्य स्वकानुगान्
स पश्यञ्छुकसंघातान्पारावतगणांस्तथा
रूपेण वयसः चैव रतेरपि रतिंकरीम्
तां विद्युतमिवोन्नद्धां दृष्ट्वा भैमिरचिंतयत 1.2.60.
न्याय्यमेतत्कृते पूर्वं नष्टा यत्कामिनां गणाः
कामिनीनां कृते येषां क्षीयते गणनात्र का
निष्ठुरे वज्रहृदये प्राप्तोऽहमतिथिस्तव
इति हैडंबिवचनं श्रुत्वा कामकटंकटा
धिगहं यन्मया पूर्वं समयः स कृतोऽभवत्
इति संचिन्तयन्ती सा भैमिं वचनमब्रवीत्
अथ कामयसे मां त्वं तत्कथां शीघ्रमुच्चर ततोऽहं वशगा जाता हतो वा स्वप्स्यसे मया
स्मृत्वा चराचरगुरुं कृष्णमारब्धवान्कथाम्
तस्य चैका सुता जज्ञे भार्या तस्य मृताऽभवत् 1.2.60.
सा यदाभूद्यौवनगा व्यंजितावयवा शुभा
तदास्य कामलुलितमालानं प्रजहौ मनः
प्रातिवेश्मकपुत्री त्वं मयानीयात्र पोषिता
इत्युक्ता सा च मेने च तत्तथैव वचस्तदा
ततस्तस्यां सुता जज्ञे तस्मान्मदनरासभात् एनं प्रश्नं मम ब्रूहि शीघ्रं चेच्छक्तिरस्ति ते
न च पश्यति निर्द्धारं प्रश्नस्यास्य कथंचन
अताडयद्रुक्मरज्जुं कराभ्यां दोलकस्य च
सिंहव्याघ्रवराहाश्च महिषाश्चित्रका मृगाः
अवादयन्नखौ भैमिः कनिष्ठांगुष्ठजौ हसन् 1.2.60.
तैर्मौर्वीनिर्मिताः सर्वे क्षणादेव स्म भक्षिताः
उत्थाय सहसा दोलात्खड्गमादातुमैच्छत
केशेष्वादाय सव्येन पाणिनाऽपातयद्भुवि
दक्षिणेन करेणास्याश्छेत्तुमैच्छत नासिकाम्
प्रश्नेन शक्त्या च बलेन नाथ त्रिधा त्वयाहं विजिता नमस्ते