उपविष्टाः सभामध्ये कथाश्चक्रुः पृथग्विधाः
क्रियमाणेऽथ तत्रागाद्भीमपुत्रो घटोत्कचः
उत्थाय सहसा पीठादालिलिंगुर्मुदा युताः 1.2.59.
साशिषं च ततो राज्ञा स्वोत्संग उपवेशितः
कालः क्वचित्सुखं राज्यं कुरुषे मातुलं तव
कश्चिद्देवेषु विप्रेषु गोषु साधुषु सर्वदा
हेडंबस्य वनं सर्वं तस्य ये सैन्यराक्षसाः
कच्चिन्नंदति ते माता भृशं नः प्रियकारिणी
इति पृष्टो धर्मराज्ञा स्मयन्हैडंबिरब्रवीत्
तद्राज्यं शासने स्थाप्य दुष्टान्निघ्नंश्चराम्यहम्
मामुवाच सदा पुत्र पितॄणां भक्तिकृद्भव
प्रणामायैव भवतां भक्तिप्रह्वेण चेतसा भवद्भिरहमिच्छामि फलं यस्मादिदं महत्
यदाज्ञापालनं पुत्रः पितॄणां सर्वदा चरेत् 1.2.59.
उवाच धर्मराट् पुत्रमानंदाश्रुः सगद्गदम्
त्वमेव नो भक्तिकारी सहायश्चापि वर्तसे
एतदर्थं च हैडंबे पुत्रानिच्छंति साधवः
अवश्यं यादृशी माता तादृशस्तनयो भवेत्
अहो सुदुष्करं देवी कुरुते मे प्रिया वधूः
नूनं कामेन भोगैर्वा कृत्यं वध्वा न मे मनाक्
दुष्कुलीनापि या भक्ता सूतेऽपत्यं च भक्तिमत्
एवं बहूनि वाक्यानि तानि तानि वदन्नृपः
पुंडरीकाक्ष जानासि यथा भीमादभूदयम्
अष्टानां देवयोनीनां यतो जन्म च यौवनम् ।। 1.2.59.
तदस्योचितदारार्थे सदा चिंतास्ति कृष्ण मे
तद्भवान्कृष्णसर्वज्ञ त्रिलोकीमपि वेत्सि च
धर्मराजमिदं वाक्यं पदांतरितमब्रवीत्
अस्ति राजन्प्रवक्ष्यामि दारानस्योचितां शुभाम्
सा च पुत्री मुरोः पार्थ दैत्यस्याद्भुतकर्मणः
स च मे निहतो घोरः पाशदुर्गसमन्वितः
ततो हते मुरौ दैत्ये मया तस्य सुताव्रजत्