स च बाभ्रव्यनामा वै हारीतस्यान्वयोद्भवः 1.2.54.
स च ज्ञात्वा महाबुद्धिर्नारदस्य मनीषितम्
सर्वोऽपि चात्र वृत्तांते संशयं याति मानवः
तदहं ते प्रवक्ष्यामि यथा कृष्णान्मया श्रुतम्
महीसागरयात्रायां कृष्णस्तत्राययौ प्रभुः
रामेण रौक्मिणेयेन युयुधानादिभिस्तदा
पिंडदानादिकं कृत्वा दत्त्वा दानानि भूरिशः
स्नानं कृत्वा कोटितीर्थे जयादित्यं समर्च्य च
उग्रसेनेन राज्ञा वै पूर्वजेन जटायुना उग्रसेनो महाराजः कृष्णं प्रोवाच संसदि
योऽयं नाम महाबुद्धिर्नारदो विश्ववंदितः कलिप्रियश्च कस्माद्वा कस्मात्त्वय्यतिप्रीतिमान् ।। 1.2.54.
दक्षेण तु पुरा शप्तो नारदो मुनिसत्तमः
सृष्टिमार्गांस्तु तान्वीक्ष्य नारदेन विचालितान्
पैशुन्य वक्ता च तथा द्वितीयानां प्रचालनात्
निराकर्तुं समर्थोऽपि मुनिर्मेने तथैव तत्
विनाशकालं चावेक्ष्य कलिं वर्धयते यतः
भ्रमतोऽपि च सर्वत्र नास्य यस्मात्पृथङ्मनः यच्च प्रीतिर्मयि तस्य परमा तच्छृणुष्व च
अहं हि सर्वदा स्तौमि नारदं देवदर्शनम्
श्रुतचारित्रयोर्जाता यस्याहंता न विद्यते
अरतिक्रोधचापल्ये भयं नैतानि यस्य च
कामाद्वा यदि वा लोभाद्वाचं यो नान्यथा वदेत् 1.2.54.
अध्यात्मगतितत्त्वज्ञं क्षांतं शक्तं जितेंद्रियम्
तेजसा यशसा बुद्ध्या नयेन विनयेन च
सुखशीलं सुखं वेषं सुभोजं स्वाचरं शुभम्
कल्याणं कुरुते गाढं पापं यस्य न विद्यते
वेदस्मृतिपुराणोक्तधर्मे यो नित्यमास्थितः
अशनादिष्वलिप्तं च पंडितं नालसं द्विजम्
नार्थे क्रोधे च कामे च भूतपूर्वोऽस्य विभ्रमः
वीतसंमोहदोषो यो दृढभक्तिश्च श्रेयसि
असक्तः सर्वसंगेषु यः सक्तात्मेति लक्ष्यते
न त्यजत्यागमं किंचिद्यस्तपो नोपजीवति 1.2.54.