पुरा चेंद्रसमायोगे परं दुःखमुपागता
ततो दुःखार्तः स मुनिः कोटितीर्थेऽकरोत्तपः
ततः साध्वी परं हृष्टा अत्र क्षेत्रे सरोवरम्
अहल्यासरसि स्नानं पिंडदानं समाचरेत् 1.2.52.
कोटितीर्थे नरश्रेष्ठ अनेके मुनयोऽमलाः
राजभिर्बहुभिः पूर्वं तपो दानं तथाध्वराः
अस्य तीरे द्विजं चैकं मृष्टान्नैर्यश्च तर्पयेत्
अस्य तीरे नरः पार्थ रत्नानि विविधानि च
श्रद्धया परया पार्थ द्विजेभ्यः संप्रयच्छति कोटितीर्थे प्रतिश्रुत्य द्विजेभ्यो न प्रयच्छति
नरके पातयित्वा च कुलमेकोत्तरं शतम्
माघमासे तु संप्राप्ते प्रातःकाले तथाऽमले
सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं सर्वयज्ञेषु यत्फलम्
तत्पुण्यं लभते मर्त्यो नात्र कार्या विचारणा
पितरस्तस्य तुष्यंति गयाश्राद्धशतैर्न तु 1.2.52.
तदक्षयफलं सर्वं ब्रह्मणो वचनं यथा
कन्यां ब्राह्मेण विधिना दत्त्वा कोटिगुणं फलम्
कोटि तीर्थे त्यजेत्प्राणान्हृदि कृत्वा तु माधवम्
कोटितीर्थे तीर्थवरे देहत्यागं करोति यः
अस्य तीरे देहदाहो यस्य कस्य प्रजायते
तत्फलं गदितुं पार्थ वागीशोऽपि न वै क्षमः
दिनेदिने फलं तस्य कापिलं गोसहस्रकम्
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखण्डे कोटितीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
संस्थापिते पुरा स्थाने प्रोक्तोहं द्विजपुंगवैः
स्थानस्य रक्षणार्थाय उपायं कुरु सुव्रत
आराधिता मया पश्चाद्ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
समागम्याथ मां प्रोचुर्नारद व्रियतां वरः
अयमेव वरो मह्यं देयो देवैः सुतोषितैः
एवमस्त्विति देवेशैः प्रतिज्ञातं तदा मुने
एवमुक्त्वा कला मुक्ता देवैस्त्रिपुरुषैः स्वयम्
ततो मया द्विजैः सार्धं शालाग्रे स्थानरक्षणम्