अथ यो मिश्रकर्मा स्यात्तिर्यक्त्वं प्रतिपद्यते
यस्य पुण्यं पृथुतरं पापमल्पं हि जायते
पापं पृथुतरं यस्य पुण्यमल्पतरं भवेत्
तत्र मानुषसंभूतिं शृणु यादृगसौ भवेत्
सर्वदोषविनिर्मुक्तो जीवः संसरते स्फुटम्
जीवः प्रविष्टो गर्भं तु कलले प्रतितिष्ठति
द्वितीयं तु तथा मासं घनीभूतः स तिष्ठति
अस्थीनि च तथा मासि जायंते च चतुर्थके
सप्तमे च तथा मासि प्रबोधश्चास्य जायते 1.2.49.
अष्टमे नवमे मासि भृशमुद्विजते ततः
मध्ये क्लीबस्तु वामे स्त्री दक्षिणे पुरुषस्तथा
यस्यां तिष्ठत्यसौ योनौ तां च वेत्ति न संशयः
अंधे तमसि किं दृश्यो गंधान्मोहं दृढं लभेत्
व्यायामे लभते मातुः क्लेशं व्याधेश्च वेदनाम्
सौकुमार्याद्रुजं तीव्रां जनयंति च तस्य ते
संतप्यते भृशं गर्भे कर्मभिश्च पुरातनैः
जन्म चेदहमाप्स्यामि मानुष्ये जीवितं तथा
एवं तु चिंतयानस्य सीमंतोन्नयनादनु
ततः स्वकाले संपूर्णे सूतिमारुतचालितः ।।1.2.49.
अधोमुखः संकटेन योनिद्वारेण निःसरेत्
करपत्रसमस्पर्शं करसंस्पर्शनादिकम्
प्राक्कर्मवशगस्यास्य गर्भज्ञानं च नश्यति
अस्थिपट्टतुलास्तंभस्नायुबंधेन यंत्रितम्
सप्तभित्तिसुसंबद्धं छन्नं रोम तृणैरपि
ओष्ठद्वयकपाटं च दंतार्गलविमुद्रितम्
जराशोकसमाविष्टं कालवक्त्रानलस्थितम्
एवं संजायते पुंसो देहगेहमिदं द्विज
मोक्षं स्वर्गं च नरकमास्ते संसाधयन्नपि
शरीरलक्षणं श्रोतुं पुनरिच्छामि तद्वद
पादमूलं च पातालं प्रपदं च रसातलम्