सहसा पतितौ भूमौ स्थूणपादौ विमूर्छितौ 1.2.48.
किंचिद्विश्वस्य धैर्याच्च सखे किं न श्रुतं त्वया
तथातथा भवेद्दानैर्दीनः सोमेश्वरो हरः
लुंठमानो जगामैव प्रालेयः किंचिदंतरे
खे वाणी चाभवत्तत्र पुष्पवर्षपुरःसरा उत्थितं सागरतटे लिंगं तिष्ठात्र सुव्रत
प्रभासाय प्रयातव्यं यदाऽऽ मृत्योर्मया स्फुटम्
अपश्यदुत्थितं लिंगं स चैवं प्रत्यपद्यत
दृष्ट्या तनू ततो यातौ प्रभासं शिवसद्म च
ऊर्जयंतः प्रतीच्यां च प्रालेयस्येश्वरोऽपरः
सोमनाथद्वयं पश्येज्जन्मपापात्प्रमुच्यते 1.2.48.
महीनगरके लिंगं पातालात्सुमनोहरम्
नमस्ते भगवन्रुद्र भास्करामिततेजसे
शर्वाय क्षितिरूपाय सदा सुरभिणे नमः
पशूनां पतये चापि पावकायातितेजसे
महादेवाय सोमाय अमृताय नमोऽस्तु ते
इत्येवं नामभिर्दिव्यैः स्तव एष उदीरितः
हाटकेश्वरलिंगस्य नित्यं च प्रयतो नरः
हाटकेश्वरलिंगं च प्रयतो यः स्मरेदपि
एवंविधानि तीर्थानि महीसागरसंगमे
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखण्डे स्तम्भतीर्थमाहात्म्ये सोमनाथवृत्तांतवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः
श्रुत्वा तव मुखांभोजाद्भृशं मे हृष्यते मनः
महीनगरकस्यापि स्थापितस्य त्वया मुने
तानि वक्ष्यामि यत्रास्ते जया दित्यो रविः प्रभुः
जयादित्यस्य यो नाम कीर्तयेदिह मानवः
यस्य संदर्शनादेव कल्याणैरपि पूर्यते
तस्य देवस्य चोत्पत्तिं शृणु पार्थ वदामि ते
अहं संस्थाप्य संस्थानमेतत्कालेन केनचित्
स मां प्रणतमासीनमभ्यर्च्यार्घेण भास्करः
कुत आगम्यते विप्र क्व च वा प्रतिगम्यते
भारते विहृतः खण्डे महीनगरकादपि 1.2.49.