कामगव्य इमा देव्यश्चिन्तामणिनिभास्तथा
तथात्र भूतमातास्ति हरसिद्धेस्तु दक्षिणे
पूर्वं किल गुहो विद्वान्पुण्ये सारस्वते तटे
स च सर्वाणि भूतानि मर्यादायामधारयत्
यदमंत्रहुतं किंचिद्वेदबाह्यं च यत्कृतम्
ततस्त्वनेन भोगेन तानि नंदंति कृत्स्नशः
पुण्यं तान्येव भूतानि ग्रसंत्याक्रम्य देवताः
स वै तदाकर्ण्य क्रुद्धो गुहः काल इवाभवत् 1.2.47.
ज्वालामाला सुदुर्दर्शा नारी द्वादशलोचना शीघ्रमादिश मां कृत्ये किं करोमि तवेप्सितम्
मनुष्यदत्तं सकलं भुज्यते स्वेच्छयाधमैः
एतास्त्वानुव्रजिष्यंति देव्यः कोटिशतं शुभे
मयूरं समुपास्थाय गुहशक्तिः समागता
जघान च समासाद्य देवी नानाविधायुधैः
प्रसादयंति तां देवीं नानावेषैः सुदीनवत्
नृत्यंति देवि पद्माक्षि प्रसीदेति पुनःपुनः
तां ते प्रोचुस्त्राहि नस्त्वं भूतमाता भवेश्वरि
ये चैवं त्वां तोषयन्ति तेषां देहि वरान्सदा ।। 1.2.47.
अरिष्टाभरणैः पुष्पैर्दधिभक्तैश्च पूजनैः
एवं दत्त्वा वरं देवी मुमुदे भूतसंवृता
य एनां प्रणमेन्मर्त्यः सर्वारिष्टैर्विमुच्यते
एवं प्रभावाः परिकीर्तिता मया समासतस्तीर्थवरेऽत्र देव्यः
शृण्वन्यां कीर्त यिष्यामि पापमोक्षमवाप्नुयात्
पुरा त्रेतायुगे पार्थ चौडदेशसमुद्भवौ
तावेकदा पुराणार्थे श्लोकमेकमपश्यताम्
प्रभासाद्यानि तीर्थानि पुलस्त्यायाह पद्मभूः । न यैस्तत्राप्लुतं चैव किं तैस्तीर्थमुपासितम्
इति श्लोकं पठित्वा तौ पुनःपुनरभिष्टुतम्
तौ वनानि नदीश्चैव व्यतिक्रम्य शनैःशनैः
गुप्तक्षेत्रस्य माहात्म्यं महीसागरसंगमम्
ततो मार्गस्य शून्यत्वात्तृट्क्षुधापीडितौ भृशम्
सिद्धनाथं नमस्कृत्य संप्रयातौ सुधैर्यतः