तवाग्निरास्यं वसुधांघ्रियुग्मं नभः शिरश्चंद्ररवी च नेत्रे ४२.
जन्मानि तावंति न संति देव निष्पीड्य सर्वाणि च सर्वकालम् ४२.
संपच्छिलानां हिमवन्महेंद्रकैलासमेर्वादिषु नैव तादृक् ४२.
न संतिते देव भुवि प्रदेशा न येषु जातोऽस्मि तथा विनष्टः ४२.
शोकाभिभूतस्य ममाश्रु देव यावत्प्रमाणं पतितं भवेषु ४२.
मन्ये धरित्रीपरमाणुसंख्यामुपैति पित्रोर्गणना न मह्यम् ४२.
त्वय्यर्पितं नाथ पुनः पुनर्मे मनः समाक्षिप्य सुदुर्द्धरारि ४२.
सोऽहं भृशार्तः करुणाकरस्त्वं संसारगर्ते पतितस्य विष्णो ४२.
परायणं रोगवतो हि वैद्यो महाब्धिमग्नस्य च नौर्नरस्य ४२.
प्रसीद सर्वेश्वर सर्वभूत सर्वस्य हेतो परमार्थसार ४२.
क्षृत्तृट्त्रिधातुभिरिमं मुहुरर्द्यमानं शीतोष्ण वातसलिलैरितरेतराच्च ४२.
भवंतु भद्राणि समस्तदोषाः प्रयांतु नाशं जगतोऽखिलस्य ४२.
ये भूतले ये दिवि चांतरिक्षे रसातले प्राणिगणाश्च केचित् ४२.
अज्ञानिनो ज्ञानविदो भवंतु प्रशान्तिभाजः सततोग्रचित्ताः ४२.
श्रृण्वंति ये मे स्तुवतस्तथान्ये पश्यंति ये मामिदमीरयंतम् ४२.
ये चापि मूका विकलेंद्रियत्वात्पठंति नो नैव विलोकयंति ४२.
नश्यंतु दुःखानि जगत्यपेतु लोभादिको दोषगणः प्रजाभ्यः ४२.
संसारवैद्यैऽखिलदोषहानिविचक्षणे निर्वृतिहेतुभूते ४२.
पापं प्रणाशं मम च प्रयातु यन्मानसं यच्च करोमि वाचा ४२.
यथा हि वा वासुदेवेति प्रोक्ते संकीर्त्तने विष्णुभक्तस्य वापि ४२.
मूढोऽयमल्पमतिरल्पविचेष्टितोऽयं क्लिष्टं मनोऽपि विषयैर्मयि न प्रसंगि ४२.
स त्वं प्रसीद भगवन्कुरु मय्यनाथे विष्णो कृपां परमकारुणिकः किल त्वम् ४२.
इत्थं स्तुतः स भगवानैतरेयेण भारत ४२.
वत्सैतरेय तुष्टोस्मि भक्त्यानेन स्तवेन ते ४२.
एष एव वरो नाथमम नित्यमभीप्सितः ४२.
मुक्त एवासि संसाराद्यस्य ते भक्तिरीदृशी ४२.
यश्च स्तोत्रेण सततं गुप्तक्षेत्रसमीहितम् ४२.
यस्मादेतेन स्तोत्रेण पापं नाशमवाप्स्यति ४२.
एकादश्यामुपोष्यैव ममाग्रे यः पठिष्यति ४२.
सर्वेषामेव क्षेत्राणां गुप्तक्षेत्रं प्रियं यथा ४२.