मम श्रमांभसोद्भूते महांभोधौ निमज्जतः
मदुपज्ञे महांभोधौ स्रवते कोऽपि पन्नगः
कुतस्तमोमये ब्रूहि त्वयि सत्त्वगुणोदयः
जलाशये प्रस्वपता दैत्यभीत्या जनार्दन
चतुर्भ्यो मम वक्त्रेभ्यो वेदाः समुदयं गताः 1.3.2.9.
मया हि सृज्यते विश्वमिदं स्थावरजंगमम्
ततः कथय वैकुंठ मन्नियोज्येषु कश्चन
नंदिकेश्वर उवाच इत्थं सरोषसंरंभे विधौ पौरुषभाषिणि
नाभीसरोजसंजातो मम त्वमवधारय
योगनिद्रां मयोन्मुच्य पुरा ह मधुकैटभौ
सोमकप्रमुखान्दैत्यान्हंतुमात्मेच्छया मम
न किंचिदपि पश्यंति रजसारूढदृष्टयः
अविनाभाविनी शक्तिर्ननु मे पद्मवासिनी
भूतान्यमूनि कालोऽयमात्मनोप्यहमेव हि
प्र आदित्या वसवो रुद्रा दिक्पाला मनवोऽप्यहम् 1.3.2.9.
ममैव विनियोगेन सृष्टिशक्तिः स्वयं स्थिता
ययावनल्पसमयःसवर्तसदृशस्तयो.
उदयास्तमयौ स्यातां न तदा चंद्रसूर्ययोः
नाववुर्मरुतो वा न जज्वलुर्जातवेदसः
समुद्राश्चुक्षुभुस्सर्वे पर्वताश्च चकंपिरे
पक्षमासर्तुवर्षादिकालस्य नियमो गतः
इन्द्रादयो लोकपाला मरीच्याद्या महर्षयः
एवं जाते महाक्षोभे भूताक्रन्दप्रचोदितः
व्यचिंतयच्च विश्वात्मा विश्वसंरक्षणोद्यतः
स्वामिनं सकलैश्वर्यदातारं मां मदोद्धतौ 1.3.2.9.
अहो मोहस्य माहात्म्यं वदिमौ द्रुहिणाच्युतौ
अज्ञानतिमिरोद्भूति दूषिताशयलोचनः
कृतापराधावप्येतौ निमग्नौ मोहसागरे
इति निश्चित्य मनसा माया वैवश्यमेतयोः
अहोऽनुकम्पा तरुणेंदुमौलेः स्वभावसिद्धा भुवनत्रयेऽस्मिन्