इति भूतानि शोचंति नानायोनिगतान्यपि अनादृत्य कथं ब्रूहि स्थितश्चोदर एव च॥ ४०.
तात जानाम्यहं सर्वमेतत्परम दुर्लभम् ४०.
द्वौ मार्गौ किल वेदेषु प्रोक्तौ कालोऽर्चिरेव च ४०.
स्वर्गे वा नरके वापि कालमार्गगतो ह्ययम् ४०.
तस्यैव हेतोः प्रयतेत्कोविदो यन्न दुःखवित् ४०.
तच्चेन्मम मनस्तात नानादोषैर्न मोह्यते ४०.
ततस्तस्य पिता पार्थ कांदिशीको महेश्वरम् ४०.
त्वां विना कोऽपरो देव पुत्रस्याभीष्टदोऽस्ति मे ४०.
ततस्तस्यातिभक्त्यासौ प्राह तुष्टो महेश्वरः ४०.
विपरीतश्च शीघ्रं भो मांटिपुत्रः प्रबोध्यताम् ४०.
महामते मांटिपुत्र न धार्यं ते भयं हृदि ४०.
ततोऽपरास्त्वधर्माद्याः प्रोचुर्नैव तथा वयम् ४०.
इत्युक्ते स विभूतीभिः शीघ्रमेव कुमारकः ४०.
ततो विभूतयः प्राहुर्मांटे तव सुतस्त्वसौ ४०.
कालभीतिरिति ख्यातस्तस्मादेष भविष्यति ४०.
सोऽपि बालः प्रववृधे शुक्लपक्ष इवोडुपः ४०.
पंचमंत्राञ्जपञ्छुद्धस्तीर्थयात्रापरोऽभवत् ४०.
कालभीतिगुप्तक्षेत्रगुणाञ्छ्रुत्वाभ्युपाययौ ४०.
निवृत्तो नातिदूरेथ बिल्ववृक्षं ददर्श सः ४०.
जपतस्तस्य विप्रस्य इंद्रियाणि लयं ययुः ४०.
तस्यानंदस्य नौपम्यं स्वर्गादीनां भवेत्क्वचित् ४०.
तत्र लीनो मुहुर्तेन पुनश्चाभूद्यथा पुरा ४०.
नायं मम महानन्दो वाराणस्यां न नमिषे ४०.
श्रीपर्वते न चान्यत्र यादृशोद्यप्रवर्त्तते ४०.
भूतेषु परमा प्रीतिस्त्रिजगद्द्योतते स्फुटम् ४०.
अहो स्थानप्रभावोऽयं स्फुटं चाप्यत्र प्रोच्यते ४०.
तत्र स्थितस्य धर्मार्थस्तद्वद्भूयात्सहस्रधा ४०.
विशिष्टं काशिमुख्येभ्यस्तीर्थेभ्यः स्थानकं त्विदम् ४०.
इदं चेदं तीर्थमिति सदा यस्तृषितश्चरेत् ४०.
इति संचिंत्य बिल्वस्य वृक्षस्याधो व्यवस्थितः ४०.