परितः स्थंडिलं दिक्षु सर्वरत्नमयं तु ते ३५.
मातरो मंगलान्यस्य जगुः स्कन्दस्य नंदिताः ३५.
पेतुः खात्पुष्पवर्षाणि देववाद्यानि सस्वनुः ३५.
स्तम्भेश्वरस्ततो देवः स्थापितस्त्र्यक्षसूनुना ३५.
हरिहरादित्युक्तैस्तैः सेन्द्रैर्मुनिगणैरपि ३५.
गुहेन निर्मितः कूपो गंगा तत्र तलोद्भवा ३५.
कूपे स्नानं नरः कृत्वा भक्त्या यः पांडुनंदन ३५.
स्तंभेश्वरं ततो देवं गन्धपुष्पैः प्रपूजयेत् ३५.
पौर्णमास्याममावास्यां महीसागरसंगमे ३५.
पितरस्तस्य तृप्यंति तृप्ता यच्छंति चाशिषः ३५.
इत्याह भगवान्रुद्रः स्कन्दस्य प्रीतये पुरा ३५.
प्रणेमुर्देवताः सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः॥ ३५.
इति स्कांदेमहापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखण्डे स्तंभेश्वरमाहात्म्यवर्णन नाम पंचत्रिंशोऽध्यायः
एवं दृष्ट्वा क्षितौ तानि लिंगानि हरसूनुना ३६.
अहो धन्यः कुमारोऽयं महीसागरसंगमे ३६.
वयमप्यत्र शुद्ध्यर्थं तोषार्थं स्कन्दरुद्रयोः ३६.
अथवा कोटिशो देवा मुनयो नैव संख्यया ३६.
पूजा तेषां कतं भावि बहुत्वाच्चात्र पठ्यते ३६.
तस्य सीदति तद्राष्ट्रं दुर्भिक्षव्याधितस्करैः ३६.
इति कृत्वा मतिं सर्वे प्राप्यानुज्ञां महेश्वरात् ३६.
भूमिभागं शुभं वीक्ष्य विजने लिंगमुत्तमम् ३६.
सिद्धार्थैः स्तापितं यस्मा द्देवैर्ब्रह्मादिभिः स्वयम् ३६.
सर्वैर्देवैस्तत्र लिंगे खानितं सर उत्तमम् ३६.
एतस्मिन्नंतरे पार्थ पातालाच्छेषनंदनः ३६.
अस्मिंस्तारकयुद्धे तु प्रलंबोनाम दानवः ३६.
स वो वसूनि पुत्रांश्च भार्याः कन्या गृहाणि च ३६.
शेषात्मजस्य तद्वाक्यं कुमदस्य निशम्यते ३६.
तान्निवार्य ततः स्कंदः क्रुद्धः शक्तिमथाददे ३६.
ततः स्कंदभुजोत्सृष्टा भुवं निर्भिद्य वेगतः ३६.
सा तं हत्वा प्रलंबं च कोटिभिर्दशभिर्वृतम् ३६.