ततः पुनः स्कंदमाह प्रहृष्टः केशवोऽरिहा ३२.
क्रौंचपर्वतमादाय देवसंघान्प्रबाधते जहि तं पापसंकल्पं क्रौंचस्थं शक्तिवेगतः॥ ३२.
ततः क्रौंचं महातेजा नानाव्यालविनादितम् ३२.
तत्र व्यालसहस्राणि दैत्यकोट्ययुतं तथा ३२.
अद्यापि छिद्रं तत्पार्थ क्रौंचस्य परिवर्तते॥ ३२.
येन हंसाश्च क्रौंचाश्च मानसाय प्रयांति च प्रत्यायाति मनः साधोराहृतं प्रहितं तथा॥ ३२.
ततो हरींद्रप्रमुखाः प्रतुष्टुवुर्ननृतुश्च रंभाप्रमुखा वरांगनाः ३२.
ततस्तं गिरिवर्ष्माणं पतितं वसुधोपरि ३३.
दृष्ट्वा देवा विस्मितास्ते जयं जगुस्तथा मुहुः ३३.
उत्थाय तारको दैत्यः कदा चिन्नो निहंति चेत् ३३.
आसीद्दीनमनाः पार्थ शुशोच च महामतिः ३३.
शोच्यं पातकिनं मां च संस्तुवध्वं कथं सुराः ३३.
स तु रुद्रांशजः प्रोक्तस्तस्य द्रुह्यन्न रुद्रँवत् ३३.
वीरं हि पुरुषं हत्वा गोसहस्रेण मुच्यते ३३.
पापशीलस्य हनने दोषो यद्यपि नास्ति च ३३.
तदहं श्रोतुमिच्छामि प्रायाश्चित्तं च किंचन ३३.
इति संशोचतस्तस्य शिवपुत्रस्य धीमतः ३३.
श्रुतिः स्मृतिश्चेतिहासाः पुराणं च शिवात्मज ३३.
स्वप्राणान्यः परप्राणैः प्रपुष्णात्यघृणः पुमान् ३३.
अन्नादे भ्रूणहा मार्ष्टि पत्यौ भार्या पचारिणी ३३.
पापिनं पुरुषं यो हि समर्थो न निहंति च ३३.
पापिनो यदि वध्यंते नैव पालनसंस्थितैः ३३.
कथं यज्ञाश्च वेदाश्च वर्तते विश्वधारकाः ३३.
अथ चेद्रुद्रभक्तेषु बहुमानस्तव प्रभो ३३.
आजन्मसंभवैः पापैः पुमान्येन विमुच्यते ३३.
कृते पापेऽनुतापो वै यस्य स्कन्द प्रजायते ३३.
न यस्यालमपि ब्रह्मामहिमानं विवर्णितुम् ३३.
अकांडे यच्च ब्रह्मांडक्षयोद्युक्तं हलाहलम् ३३.
दुःखतांडवदीनोऽभूदण्डसंकीर्णमानसः ३३.
वियद्व्यापी सुरसरित्प्रवाहो विप्रुषाकृतिः ३३.