सर्वमेतत्सुसाध्यं च भेरी संताड्यतां दृढम् ३२.
भृशं संताडिता भेरी कंपयामास सा जगत् ३२.
निम्नगाभ्यः समुद्रेभ्यः पातालेभ्योंऽबरादपि ३२.
कोटिकोटिसहस्रैस्तु परार्धैर्दशभिः शतैः ३२.
चतुर्योजनविस्तीर्णे नानाश्चर्यसमन्विते ३२.
एतस्मिन्नंतरे पार्थ क्रुद्धैः स्कन्दस्य पार्षदैः ३२.
ततश्चचाल वसुधा देवी सवनकानना ३२.
तमोभूतं जगच्चसीद्गृध्रैर्व्याप्तं नभोऽभवत् ३२.
कालनेमिमुखं पार्थ अदृश्यत महद्बलम् ३२.
अभ्यद्रवद्रणे देवान्भगवंतं च शंकरम् ३२.
पर्वतैश्च शतघ्नीभिरायसैः परिधैरपि ३२.
असुरैर्वध्यमाने तु पावकैरिव काननम् ३२.
ते भिन्नास्थिशि रोदेहाः प्राद्रवंत दिवौकसः ३२.
अथ तद्विद्रुतं सैन्यं दृष्ट्वाः पुरंदरः ३२.
भयं त्यजत भद्रं वः शुराः शस्त्राणि गृह्णत ३२.
एष कालानलप्रख्यो मयूरं समुपस्थितः ३२.
शक्रस्य वचनं श्रुत्वा समाश्वस्ता दिवोकसः ३२.
कालनेमिर्महेन्द्रेण संयुगे समयुज्यत ३२.
कुजंभो विष्णुना चैव तावत्य क्षौहिणीवृतः ३२.
प्रत्ययुध्यंतं दैत्येंद्रेः साध्याश्च वसुभिः सह ३२.
उत्सृज्य सहसा पार्थ ऐरावणशिरःस्थितः ३२.
शक्रं च चघ्ने विनदन्पेततुस्तावुभौ भुवि ३२.
रथमाश्रित्य भूयोपि तारकाभिमुखो ययौ ३२.
ह्रियते ह्रियते राजा त्राता कोऽपि न विद्यते ३२.
बाणैः ससैन्यं कृत्वा च जंभकं गृध्रमोदनम् ३२.
किमेतेन महेन्द्रेण मया युध्यस्व दानव ३२.
नग्नेन सह को युध्येद्धतेनापि च येन वा ३२.
आत्मनस्तु समं किंचिद्विलोक्य सुदुर्मते ३२.
ततः कुमारः सहसा मयूरस्थोऽभ्यधावत ३२.
ततो हरिः स्कंदमाह किमेतेन तव प्रभो ३२.