शोककाले शुचो मात्वं हर्षकाले च मा हृषः २१.
इंद्रं चेदागतः कालः सदा युक्त मतंद्रितम् २१.
को हि स्थातुमलं लोके मम क्रुद्धस्य संयुगे २१.
त्वमेव वेत्सि मां दैत्य योहं यादृक्पराक्रमः २१.
येषां त्वं कोटिभागेऽपि परिपूर्णो न तारक २१.
इच्छन्संजीवयाम्येतदनिच्छन्नाशये क्षणात् २१.
अंगुल्यग्रेण दैत्येंद्र पुनर्धर्मं नलोपये २१.
लोपयामि ततः कं च धर्मोऽयं शरणं व्रजेत् २१.
सोऽयं कालः पचेद्विश्वं वृक्षे फलमिवागतम् २१.
प्राप्नोति पुरुषो दैत्य पश्य कालस्य चित्रताम् २१.
स्वकर्मपरिपाकस्य फलदं वै विदुर्बुधाः २१.
पुण्येन तत्र सोख्यं स्याद्दृःखं पापेन निश्चितम् मदुक्तं वचनं सर्वं यदि मंतुमिहार्हसि॥ २१.
मामत्र संस्थितं दृष्ट्वा कालनेमिमुखैर्युतम्॥ २१.
कस्येह न व्यथेद्बुर्मृत्योरपि जिवांसतः २१.
ब्रवीषि यद्यत्त्वं वाक्यं ततथैव न संशयः २१.
कर्तुमुत्सहते लोके दृष्ट्वा संप्रस्थितं जगत् २१.
कालाग्नावाहितं घोरे गुह्ये सततगत्वरे २१.
कालो हरति संप्राप्ते नदीवेग इवोन्मुखान् २१.
कालेन ह्रियमाणानां प्रलापः श्रूयते नृणाम् २१.
स्पृहामोहातिवादेषु लोकः सक्तो न बुध्यते २१.
जानामि त्वामहं विष्णो सर्वभूतवरं प्रभुम् २१.
केचिद्भजंति त्वां भक्त्या वैरेण हेलया परे २१.
पुराणः शाश्वतो धर्मः सर्वप्राणभृतां समः २१.
पुनर्मर्कस्वरूपेण भ्रांतव्यं भुवनत्रयम् २१.
एवमुक्ते तारकेण देवा हर्षं प्रपेदिरे २१.
दैत्येंद्र भव तत्त्वज्ञो विद्याज्ञानतपोन्वितः २१.
कालचारित्रतत्त्वज्ञ शिवभक्त महामते २१.
यावत्ते तपसो वीर्यं तावद्भुंक्ष्वजगत्त्रयम् २१.
इत्युक्त्वा मर्कयूथेन वृतो नारायणः प्रभुः २१.
ततो मेरुं समागम्य प्रोवाच वचनं हरिः २१.