स तैश्च विद्धो व्यथितो बभूव दैत्येश्वरो विस्रुतशोणिताक्तः २०.
योषित्सुवध्योऽसि रणं विभुंच शुंभाऽशुभ स्वल्पतरैरहोभिः २०.
जम्भोऽथ तद्विष्णुमुखान्निशम्य जगर्ज चोच्चैः कृतसिंहनादः २०.
किमेभिस्ते जलावास दैत्यैर्हीनपराक्रमैः २०.
यत्ते पूर्वं हता दैत्या हिरण्याक्षमुखाः किल २०.
पश्य तालप्रती काशौ भुजावेतौ हरे मम २०.
इत्युक्तः केशवस्तेन सृक्किणी संलिहन्रुषा २०.
ततस्तस्याप्यनुपदं कालायसमयं दृढम् २०.
तदायुधद्वयं दृष्ट्वा जंभो न्यस्य रथे धनुः २०.
द्वितीयं मुद्गरं चानु गृहीत्वा विनदन्रणे २०.
ताभ्यां चातिप्रहाराभ्यामुभौ गरुडकेशवौ २०.
तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा जगर्जुर्दैत्यसत्तमाः २०.
सिंहनादैस्तलोन्नाहैर्धनुर्नादैश्च बाणजैः २०.
शंखांश्च पूरयामासुश्चिक्षिपुर्देवता भृशम्॥ २०.
संज्ञामवाप्याथ महारणे हरिः सवैनतेयः परिरभ्य जंभम् २०.
तमालोक्य पलायंतं विध्वस्तध्वजकार्मुकम् २१.
अथायान्निकटं विष्णोः सुरेशस्त्वरयान्वितः २१.
किमेभिः क्रीडसे देव दानवैर्दुष्टमानसैः २१.
शक्तेनोपेक्षितो नीचो मन्यते बलमात्मनः २१.
अथाग्रेसरसंपत्त्या रथिनो जयमाययुः २१.
हिरण्यकशिपुर्दैत्यो वीर्यशाली मदोद्धतः २१.
पूर्वं प्रतिबला दैत्या मधुकैटभसन्निभाः २१.
युगेयुगे च दैत्यानां त्वत्तो नाशोऽभवद्धरे २१.
एवं संनोदितो विष्णुर्व्यवर्धत महाभुजः २१.
अथोवाच सहस्राक्षं केशवः प्रहसन्निव २१.
त्रैलोक्यदानवान्सर्वान्दग्धुं शक्तः क्षणादहम् २१.
महिषश्चैव शुंभश्च उभौ वध्यौ च योषिता तस्मात्त्वं दिव्यवीर्येण जहि जंभं मदोत्कटम्॥ २१.
अवध्यः सर्वभूतानां त्वामृते स तु दानवः॥ २१.
मया गुप्तो रणे जंभो जगत्कंटकमुद्धर २१.
समादिशत्सुराध्यक्षान्सैन्यस्य रचनां प्रति २१.