त्वया त्वहं याज्ञवल्क्य नित्यं पंडितमानिना १३.
इति श्रुत्वा वचस्तस्य भृशं विस्मितमानसः १३.
नमोऽधर्माय महते न विद्मो यस्य वै भवम् १३.
विरंचिविष्णुप्रसमुखाः सोमेंद्रप्रमुखास्तथा १३.
धर्मज्ञोऽस्मीति यो मोहादात्मानं प्रतिपद्यते १३.
केचिदज्ञानतो नष्टाः केचिज्ज्ञानमदादपि १३.
वेदस्मृतीतिहासेषु पुराणेषु प्रकल्पितम् १३.
स पुरा शोचते व्यक्तं प्राप्य तच्चांतकं गृहम् १३.
नकुलं सकुलं ब्रूयान्न कंचिन्मर्मणि स्पृशेत् १३.
आलस्येनाप्यनाचाराद्वृथाकार्येकमंग तत्॥ १३.
केवलं पाठ मात्रेण यश्च संतुष्यते नरः १३.
न च्छंदांसि वृजिनात्तारयंति मायाविनं माययाऽऽवर्तमानम् १३.
स्वार्गाय बद्धकक्षो यः पाठमात्रेण ब्राह्मणः १३.
तद्भवान्सर्वथा मह्यमनयं सोढुमर्हसि १३.
वृथेदं भाषितं तुभ्यं सर्वलोकेन यत्समम् १३.
वाजिवारणलोहानां काष्ठपाषाणवाससाम् १३.
अन्ये चेत्प्राकृता लोका बहुपापानि कुर्वते १३.
सर्वार्थं निर्मितं शास्त्रं मनोबुद्धी तथैव च १३.
ततो विधातुः को दोषस्त एव खलु दुर्भगाः १३.
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः १३.
तस्मात्सदा महद्भिश्च आत्मार्थं च परार्थतः १३.
यस्मात्त्वया पीडितोऽहं घोरेण वचसा मुने १३.
नकुलोऽसीति मामाह भवांस्तस्मात्कुलाधमः १३.
इति वाचं समाकर्ण्य भाव्यर्थकृतनिश्चयः १३.
दुराचारस्य पापस्य निघृणस्यातिवादिनः १३.
सोऽथ ज्ञानात्समालोक्य भर्तृयज्ञ इति द्विजः १३.
तत्र पाशुपतो भूत्वा शिवाराधनतत्परः १३.
यो हि नित्यं महाकालं श्रद्धया पूजयेत्पुमान् १३.
यथायथा श्रद्धयासौ तल्लिंगं परिपश्यति १३.
भर्तृयज्ञस्तु तत्रैव लिंगस्याराधनात्क्रमात् १३.