यया पुरा वृतोऽसि त्वं तपसा च परेण हि ३५.
दुराराध्योऽसि सततं सर्वेषां प्राणिनामपि ३५.
शबर्या वचनं श्रुत्वा प्रत्युवाच वृषध्वजः यदि त्यक्ता मया तन्वि किं वक्तुमिह पार्यते॥ ३५.
एवं ज्ञात्वा विशालाक्षि कृपणं कृपणप्रियम् ३५.
एवमभ्यर्थिता तेन बहुधा शूलपाणिना ३५.
तपोधनोऽसि योगीश विरक्तोऽसि निरंजनः ३५.
स त्वं साक्षाद्विरूपाक्षो मया दृष्टोसि चाद्य वै तस्मात्त्वया न वक्तव्यं यदुक्तं च पुरा मम॥ ३५.
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच मदनांतकः ३५.
इत्युक्त्वा तां करेऽगृह्णाच्छबरीं मदनातुरः ३५.
नोचितं भगवान्कर्तुं तापसेन बलादिदम् ३५.
पितरं कथयाशु त्वं स्थितः कुत्र शुभानने ३५.
एतदुक्तं तदा तेन निशम्यासितनेत्रया ३५.
स्थितं कैलासशिखरे हिमवंतं नगोत्तमम् ३५.
द्वारि स्थितं तया देव्या दर्शितं शंकरस्य च ददाति मां न संदेहस्तपस्विन्मा विलंबितम्॥ ३५.
तथेति मत्वा सहसा प्रणम्य हिमालयं वाक्यमिदं बभाषे ३५.
कृपणं वाक्यमाकर्ण्य समुत्थाय हिमालयः ३५.
किं जल्पसि हि भो देव तावयुक्तं च सांप्रतम् ३५.
त्वया ततमिदं विश्वं जगदेतच्चराचरम् आगतो नारदस्तत्र ऋषिभिः परिवारितः॥ ३५.
उवाच प्रहसन्वाक्यं शूलपाणे नमः प्रभो ३५.
योषिद्भिः संगति पुंसां विडंबायोपकल्पते विमृश्य सर्वं देवेश यथावद्वक्तुमर्हसि॥ ३५.
एवं प्रबोधितस्तेन नारदेन महात्मना ३५.
सत्यमुक्तं त्वया चात्र नान्यथा नारदक्वचित् ३५.
भविष्यति न संदेहो नान्यथा वचनं तव ३५.
पिशाचवत्कृतमिदं चरितं परमाद्भुतम्॥ ३५.
तस्मान्न तिष्ठामि गिरेः समीपे व्रजामि चाद्यैव वनांतरं पुनः ३५.
निरालंबं स विज्ञाय नारदो वाक्यमब्रवीत् ३५.
वंदनीयश्च स्तुत्यश्च क्षाम्यतां परमार्थतः ३५.
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नारदस्य मुखोद्गतम् ३५.
दण्डवत्पतिताः सर्वे शंकरं लोकशंकरम् ३५.
स्तूयमानो हि भगवानागतो गंधमादनम् ३५.